Heaven is for Real: A Little Boy's Astounding Story of His Trip to Heaven and Back, Deluxe Edition

(0) Books remaining on Shelf

Thank you for subscribing to the featured BookDaily sample of the day. As an ArcaMax subscriber, it’s quick and easy to set up a BookDaily.com account. Get started. Heaven is for Real: A Little Boy's Astounding Story of His Trip to Heaven and Back, Deluxe Edition by Thomas Nelson THE CRAWL-A-SEE-UM The family trip when our nightmare began was supposed to be a celebration. In early March 2003, I was scheduled to travel to Greeley, Colorado, for a district board meeting of the Wesleyan church. Beginning the August before, our family had traveled a rocky road: seven months of back-to-back injury and illness that included a shattered leg, two surgeries, and a cancer scare, all of which combined to drain our bank account to the point where I could almost hear sucking sounds when the statements came in the mail. My small pastor's salary hadn't been affected, but our financial mainstay was the overhead garage door business we owned. Our medical trials had taken a heavy toll. By February, though, we seemed to be on the other side of all that. Since I had to travel anyway, we decided to turn the board-meeting trip into a kind of marker in our family life—a time to have a little fun, revive our minds and spirits, and start moving forward again with fresh hope. Sonja had heard of a neat place for kids to visit just outside Denver called the Butterfly Pavilion. Billed as an "invertebrate zoo," the Butterfly Pavilion opened in 1995 as an educational project that would teach people about the wonders of insects as well as marine critters, the kinds that live in tide pools. These days, kids are greeted outside the zoo by a towering and colorful metal sculpture of a praying mantis. But back in 2003, the giant insect hadn't taken up his post yet, so the low brick building about fifteen minutes from downtown Denver didn't shout "Kid appeal!" on the outside. But inside, a world of wonders waited, especially for kids Colton's and Cassie's ages. The first place we stopped was the "Crawl-A-See-Um," a room filled with terrariums housing creepy-crawly critters from beetles to roaches to spiders. One exhibit, the Tarantula Tower, drew Cassie and Colton like a magnet. This stack of terrariums was, exactly as advertised, a tower of glassed-in habitats containing the kind of furry, thick-legged spiders that either fascinate you or give you the willies. Cassie and Colton took turns climbing a three-step folding stool in order to get a look at the residents of the Tarantula Tower's upper stories. In one terrarium, a Mexican blonde tarantula squatted in a corner, its exoskeleton covered with what the exhibit placard described as hair in a "lovely" pale color. Another habitat contained a red-and-black tarantula native to India. One of the scarier-looking residents was a "skeleton tarantula," so named because its black legs were segmented with white bands so that the spider looked a little like an Xray in reverse. We later heard that this particular skeleton tarantula was a bit of a rebel: once, she had somehow engineered a jailbreak, invaded the habitat next door, and eaten her neighbor for lunch. As Colton hopped up on the footstool to see what the rogue tarantula looked like, he glanced back at me with a grin that warmed me. I could feel my neck muscles begin to unknot, and somewhere inside me a pressure valve released, the emotional equivalent of a long sigh. For the first time in months, I felt I could simply enjoy my family. "Wow, look at that one!" Cassie said, pointing into one of the terrariums. A slightly gangly six-year-old, my daughter was as smart as a whip, a trait she got from her mom. Cassie was pointing to the exhibit sign, which read: "Goliath Birdeater ... females can be over eleven inches long." The one in this tank was only about six inches long, but its body was as thick as Colton's wrist. He stared through the glass wide-eyed. I looked over and saw Sonja wrinkle her nose. I guess one of the volunteer zookeepers saw her expression, too, because he quickly came to the birdeater's defense. "The Goliath is from South America," he said in a friendly, educational tone that said, They're not as yucky as you think. "Tarantulas from North and South America are very docile. You can even hold one right over there." He pointed to where another zookeeper was holding a smaller tarantula in his palm so that a group of kids could take a closer look. Cassie darted across the room to see what all the fuss was about, with Sonja, Colton, and me bringing up the rear. In a corner of the room decorated to look like a bamboo hut, the keeper was displaying the undisputed star of the Crawl-A-See-Um, Rosie the Spider. A rose-haired tarantula from South America, Rosie was a furry arachnid with a plum-size body and legs six inches long, thick as pencils. But the best thing about Rosie from a kid's point of view was that if you were brave enough to hold her, even for a moment, the zookeeper would award you with a sticker. Now, if you have little kids, you already know that there are times they'd rather have a good sticker than a handful of cash. And this sticker was special: white with a picture of a tarantula stamped in yellow, it read, "I held Rosie!" This wasn't just any old sticker; this was a badge of courage! Cassie bent low over the keeper's hand. Colton looked up at me, blue eyes wide. "Can I have a sticker, Daddy?" "You have to hold Rosie to get a sticker, buddy." At that age, Colton had this precious way of talking, part-serious, part-breathless, golly-gee wonder. He was a smart, funny little guy with a black-and-white way of looking at life. Something was either fun (LEGOs) or it wasn't (Barbies). He either liked food (steak) or hated it (green beans). There were good guys and bad guys, and his favorite toys were good-guy action figures. Superheroes were a big deal to Colton. He took his Spider-Man, Batman, and Buzz Lightyear action figures with him everywhere he went. That way, whether he was stuck in the backseat of the SUV, in a waiting room, or on the floor at the church, he could still create scenes in which the good guys saved the world. This usually involved swords, Colton's favorite weapon for banishing evil. At home, he could be the superhero. I'd often walk into the house and find Colton armed to the teeth, a toy sword tucked through each side of his belt and one in each hand: "I'm playing Zorro, Daddy! Wanna play?" Now Colton turned his gaze to the spider in the keeper's hand, and it looked to me like he wished he had a sword right then, at least for moral support. I tried to imagine how huge the spider must look to a little guy who wasn't even four feet tall. Our son was all boy—a rough-and-tumble kid who had gotten up close and personal with plenty of ants and beetles and other crawling creatures. But none of those creepy-crawlies had been as big as his face and with hair nearly as long as his own. Cassie straightened and smiled at Sonja. "I'll hold her, Mommy. Can I hold Rosie?" "Okay, but you'll have to wait your turn," Sonja said. Cassie got in line behind a couple of other kids. Colton's eyes never left Rosie as first a boy then a girl held the enormous spider and the zookeeper awarded the coveted stickers. In no time at all, Cassie's moment of truth arrived. Colton braced himself against my legs, close enough to see his sister, but trying to bolt at the same time, pushing back against my knees. Cassie held out her palm and we all watched as Rosie, an old hand with small, curious humans, lifted one furry leg at a time and scurried across the bridge from the keeper's hand into Cassie's, then back into the keeper's. "You did it!" the keeper said as Sonja and I clapped and cheered. "Good job!" Then the zookeeper stood, peeled a white-and-yellow sticker off a big roll, and gave it to Cassie. This, of course, made it even worse for Colton, who had not only been upstaged by his sister but was now also the only stickerless Burpo kid. He gazed longingly at Cassie's prize, then back at Rosie, and I could see him trying to wrestle down his fear. Finally, he pursed his lips, dragged his gaze away from Rosie, and looked back up at me. "I don't want to hold her." "Okay," I said. "But can I have a sticker?" "Nope, the only way to get one is to hold her. Cassie did it. You can do it if you want to. Do you want to try? Just for a second?" Colton looked back at the spider, then at his sister, and I could see wheels turning behind his eyes: Cassie did it. She didn't get bit. Then he shook his head firmly: No. "But I still want a sticker!" he insisted. At the time, Colton was two months shy of four years old—and he was very good at standing his ground. "The only way you can get a sticker is if you hold Rosie," Sonja said. "Are you sure you don't want to hold her?" Colton answered by grabbing Sonja's hand and trying to tug her away from the keeper. "No. I wanna to go see the starfish." "Are you sure?" Sonja said. With a vigorous nod, Colton marched toward the Crawl- A-See-Um door. Chapter Two PASTOR JOB In the next room, we found rows of aquariums and indoor "tide pools." We wandered around the exhibits, taking in starfish and mollusks and sea anemones that looked like underwater blossoms. Cassie and Colton oohed and aahed as they dipped their hands in man-made tide pools and touched creatures that they had never seen. Next, we stepped into a massive atrium, bursting with jungle leaves, vines tumbling down, branches climbing toward the sky. I took in the palm trees and exotic flowers that looked as if they'd come from one of Colton's storybooks. And all around us, clouds of butterflies flitted and swirled. As the kids explored, I let my mind drift back to the summer before, when Sonja and I played in a coed softball league, like we do every year. We usually finished in the top five, even though we played on the "old folks" team—translation: people in their thirties—battling teams made up of college kids. Now it struck me as ironic that our family's seven-month trial began with an injury that occurred in the last game of our last tournament of the 2002 season. I played center field, and Sonja played outfield rover. By then, Sonja had earned her master's degree in library science and to me was even more beautiful than when she'd first caught my eye as a freshman strolling across the quad at Bartlesville Wesleyan College. Summer was winding down, but the dog days of the season were in full force with a penetrating heat, thirsty for rain. We had traveled from Imperial about twenty miles down the road to the village of Wauneta for a double-elimination tournament. At nearly midnight, we were battling our way up through the bracket, playing under the blue-white glow of the field lights. I don't remember what the score was, but I remember we were at the tail end of the game and the lead was within reach. I had hit a double and was perched on second base. Our next batter came up and knocked a pitch that landed in the center-field grass. I saw my chance. As an outfielder ran to scoop up the ball, I took off for third base. I sensed the ball winging toward the infield. Our third-base coach motioned frantically: "Slide! Slide!" Adrenaline pumping, I dropped to the ground and felt the red dirt swooshing underneath my left hip. The other team's third baseman stretched out his glove hand for the ball and— Crack! The sound of my leg breaking was so loud that I imagined the ball had zinged in from the outfield and smacked it. Fire exploded in my shin and ankle. I fell to my back, contracted into a fetal position, and pulled my knee up to my belly. The pain was searing, and I remember the dirt around me transforming into a blur of legs, then concerned faces, as two of our players, both EMTs, ran to my aid. I dimly remember Sonja rushing over to take a look. I could tell by her expression that my leg was bent in ways that didn't look natural. She stepped back to let our EMT friends get to work. A twenty-mile ride later, hospital Xrays revealed a pair of nasty breaks. The tibia, the larger bone in my lower leg, had sustained what doctors call a "spiral break," meaning that each end of the break looked like the barber-pole pattern on a drill bit. Also, my ankle had snapped completely in half. That was probably the break I had heard. I later learned that the cracking sound was so loud that people sitting in the stands at first base heard it. That sound replayed in my head as Sonja and I watched Cassie and Colton scamper ahead of us in the Butterfly Pavilion atrium. The kids stopped on a small bridge and peered down into a koi pond, chattering and pointing. Clouds of butterflies floated around us, and I glanced at the brochure I'd bought at the front desk to see if I could tell their names. There were "blue morphos" with wings a deep aquamarine, black-and-white "paper kites" that flew slowly and gently like snippets of newsprint floating down through the air, and the "cloudless sulfur," a tropical butterfly with wings the color of fresh mango. At this point, I was just happy to finally be able to walk without a limp. Besides the hacksaw pain of the spiral break, the most immediate effect of my accident was financial. It's pretty tough to climb up and down ladders to install garage doors while dragging a ten-pound cast and a knee that won't bend. Our bank balance took a sudden and rapid nosedive. On a blue-collar pastor's salary, what little reserve we had evaporated within weeks. Meanwhile, the amount we had coming in was chopped in half. The pain of that went beyond money, though. I served as both a volunteer firefighter and high school wrestling coach, commitments that suffered because of my bum leg. Sundays became a challenge too. I'm one of those pastors who walks back and forth during the sermon. Not a holy-rolling, fire-and-brimstone guy by any stretch, but not a soft-spoken minister in vestments, performing liturgical readings either. I'm a storyteller, and to tell stories I need to move around some. But now I had to preach sitting down with my leg propped in a second chair, sticking out like the jib sail. Asking me to sit down while I delivered the Sunday message was like asking an Italian to talk without using his hands. But as much as I struggled with the inconvenience of my injury, I didn't know then that it would be only the first domino to fall. One morning that October, right about the time I'd gotten used to hobbling everywhere on crutches, I awoke to a dull throbbing in my lower back. I knew instantly what the problem was: kidney stones. The first time I had a kidney stone, it measured six millimeters and required surgery. This time after a round of tests, doctors thought the stones were small enough to pass. I don't know whether that was a good thing, though: I passed them for three days. I had once slammed my middle finger in a tailgate and cut the tip off. That was like baking cookies compared to this. Even breaking my leg into four pieces hadn't hurt as bad. Still, I survived. By November, I'd been hobbling around on crutches for three months, and I went in for a checkup. "The leg's healing correctly, but we still need to keep it casted," the orthopedist said. "Anything else bothering you?" Actually, there was. I felt a little weird bringing it up, but the left side of my chest had developed a knot right beneath the surface of the nipple. I'm right-handed and had been leaning on my left crutch a lot while writing, so I thought maybe the underarm pad on that crutch had rubbed against my chest over a period of weeks, creating some kind of irritation beneath the skin, a callus of some kind. The doctor immediately ruled that out. "Crutches don't do that," he said. "I need to call a surgeon." The surgeon, Dr. Timothy O'Holleran, performed a needle biopsy. The results that came back a few days later shocked me: hyperplasia. Translation: the precursor to breast cancer. Breast cancer! A man with a broken leg, kidney stones, and—come on, really?—breast cancer? Later, when other pastors in my district got wind of it, they started calling me Pastor Job, after the man in the biblical book of the same name who was struck with a series of increasingly bizarre symptoms. For now, though, the surgeon ordered the same thing he would've if a woman's biopsy had come back with the same results: a lumpectomy. Strong, Midwestern woman that she is, Sonja took a practical approach to the news. If surgery was what the doctor ordered, that's the path we would walk. We'd get through it, as a family. I felt the same way. But it was also about this time that I also started feeling sorry for myself. For one thing, I was tired of loping around on crutches. Also, a lumpectomy isn't exactly the manliest surgery in the world. Finally, I'd been asking the church board for a long time to set aside money for me for an assistant. Only after this second round of kidney stones did the board vote to authorize the position. (Continues...)

Ἀναγράφω... - J. D. Pollet - Bassae: Κινηματογραφική μελέτη σε έναν αρχαίο Ναό

Ἀναγράφω... - J. D. Pollet - Bassae: Κινηματογραφική μελέτη σε έναν αρχαίο Ναό [Video]

Hide Details

FROM:

• Ἀναγράφω... 

TO:

• chrisvoulg1@yahoo.com

Message flagged

Saturday, November 26, 2011 1:36 PM

Message body

Ἀναγράφω... - J. D. Pollet - Bassae: Κινηματογραφική μελέτη σε έναν αρχαίο Ναό [Video]

---

J. D. Pollet - Bassae: Κινηματογραφική μελέτη σε έναν αρχαίο Ναό [Video] Posted: 26 Nov 2011 03:24 AM PST Ο Ναός του Επικούριου Απόλλωνα στις Βάσσες Φιγαλείας  πριν από την εγκατάσταση του στεγάστρου το 1986 Το 1964 ο γάλλος σκηνοθέτης Jean-Daniel Pollet γνωστός για τις ποιητικές του προσεγγίσεις, επιχειρεί μια σύντομη κινηματογραφική μελέτη σε έναν αρχαιοελληνικό Ναό, σε ένα μέρος όπου βρήκε «το υπαρξιακό και καλλιτεχνικό του καταφύγιο και ορμητήριο». Η επιλογή της τοποθεσίας έτσι δεν είναι τυχαία. Ένα ερημικό τοπίο που ο μενεξεδένιος του ουρανός «προσπαθεί να σε πείσει ότι είναι μεσογειακό», μα και τόσο επιβλητικό όσο «τα πετρωμένα δέντρα που μιμήθηκαν την κλασσική μορφή ενός Ναού», αυτού του Επικούρειου Απόλλωνα στις Βάσσες, ένας από τους μεγαλύτερους και πιο καλοδιατηρημένους ναούς στην Ελλάδα, ίσως έργο του Ικτίνου,  που δυστυχώς έπεσε και αυτός θύμα των Ευρωπαίων αρχαιοκαπήλων. Μα η ταινία δεν έχει σκοπό να μιλήσει για ερείπια. Το ιστορικό υπόβαθρο χάνεται μαζί με τον κοιμώμενο Χρόνο, όπως ίσως και κάθε γεωγραφικός προσδιορισμός αυτού του συνάμα άγριου και ήρεμου τοπίου του όρους Κωτιλίου στην Φιγαλεία. Η αφήγηση σε κείμενο του Alexandre Astruc υποβάλλεται μαζί με την μουσική του Αντουάν Ντιαμέλ και την απουσία κάθε άλλου ανθρώπινου στοιχείου. Ένα δοκίμιο για την αιώνια φθορά, τον Χρόνο... Απολαύστε το: Αντιγράφω από εδώ Εντυπωσιασμένος από τη γοητεία του αρχαιολογικού χώρου των Βασσών ο εξαιρετικός σκηνοθέτης Jean-Daniel Pollet, μόλις τον ανακάλυψε βρήκε ένα υπαρξιακό καταφύγιο λέγοντας «Εδώ μπορείς να υπάρξεις». Χαρακτήρισε τον τόπο ως άκρον άωτον της μαγείας και για μια δεκαετία τον θεωρούσε το κέντρο του κόσμου. Τον επισκέφθηκε πολλές φορές και τρεις ταινίες του έχουν αναφορές στο ναό του Επικούριου Απόλλωνα. Η μία από αυτές «Βάσσες» είναι αφιερωμένη στο ναό. Πρόκειται για ένα κινηματογραφικό ποίημα. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης έχει περιγράψει ως εξής τη σχέση του με τις Βάσσες:  «Πρωτοείδα το ναό των Βασσών κάνοντας το γύρο της Μεσογείου. Πρέπει λοιπόν να πω γιατί έφυγα, γιατί έκανα αυτόν το γύρο. Είχα επισημάνει το ναό σε μια λιθογραφία (όχι φωτογραφία) κάποιου βιβλίου, γιατί έγραφε ότι ήταν ο μόνος κτισμένος στα υψώματα της Πελοποννήσου και χωρίς θέα στη θάλασσα. Εγραφε, επίσης, ότι αυτός ο ναός ήταν το τελευταίο έργο του αρχιτέκτονα του Παρθενώνα. Αυτό το έργο, μέσα στις μικροσκοπικές του διαστάσεις σε σύγκριση με τον Παρθενώνα, δίνει την εντύπωση κάποιου που γέρασε, που δεν έχει πια αλαζονεία, που σχεδόν δεν είναι πια Ελληνας, αλλά ξέρει μόνο να κτίζει σαν Ελληνας. Αλλωστε, οι πέτρες που χρησιμοποιήθηκαν για να κτιστεί αυτός ο ναός, εξορύχθηκαν απ' αυτήν εδώ την ίδια περιοχή• βλέπει κανείς καλά ότι είναι γκρίζες σαν τις άλλες που είναι τριγύρω. Σε άλλους ελληνικούς ναούς χρησιμοποιήθηκε ένα συγκεκριμένο μάρμαρο, από ένα συγκεκριμένο λατομείο, αλλά πιστεύω ότι όλα είχαν πάνω-κάτω την ίδια προέλευση, το ίδιο χρώμα, την ίδια πυκνότητα και την ίδια αντοχή. Για τις Βάσσες, σίγουρα υπάρχουν στοιχεία - θα μπορούσα να γνωρίζω περισσότερα αν είχα μελετήσει την ιστορία του ναού πιο εμπεριστατωμένα. Οπωσδήποτε, κάπου θα είναι γραμμένα. Αυτό που συγκράτησα, είναι ότι κτίστηκε για να ξορκίσει ένα λιμό, μιαν αρρώστια (ίσως πανούκλα) που, εκείνη την εποχή, είχε ρημάξει την περιοχή. Είναι πολλές οι ενδείξεις που ενισχύουν αυτή την εικασία, αλλά δεν τις θυμάμαι πια. Θυμάμαι, όμως, άλλη μια ιδιαιτερότητα: συνήθως, στο κέντρο κάθε ναού υπάρχει μια θέση όπου μπαίνει ένα άγαλμα: το άγαλμα κάποιου θεού στον οποίο υποτίθεται ότι είναι αφιερωμένος ο ναός (Απόλλων κ.λπ.) Ε, λοιπόν, στις Βάσσες δεν υπήρχε τέτοιο βάθρο. Σκέφτηκα ότι μπορεί να πρόκειται για κάποιο είδος αθεϊστικού ναού, αλλά μάλλον αεροβατούσα. Μου είπαν ότι όλοι οι ελληνικοί ναοί είχαν τον ίδιο προσανατολισμό - αυτός εδώ, όμως αποτελεί εξαίρεση. Είναι ένα από τα λίγα μέρη στα οποία ξαναγύρισα (τουλάχιστον επτά φορές• τις πέντε, μάλιστα, χωρίς μηχανή). Είναι ένας τόπος που σου μιλάει, που ο Sollers λέει ότι είναι γεμάτος απ' τα λόγια των νεκρών, κι οι νεκροί τού μιλάνε, του λένε δίχως άλλο τα ίδια πράγματα - σαν ηχώ. Κινηματογράφησα αυτόν το ναό μια φορά, στα γρήγορα, δύο ή τρία πλάνα για τη Μεσόγειο, και μετά από δύο χρόνια ξαναγύρισα στις Βάσσες για μια ταινία μικρού μήκους. Είχε συννεφιά -πράγμα σπάνιο. Το γύρισμα κράτησε δύο μέρες». Αυτή η ταινία που γυρίστηκε το 1964 και το 1965 βραβεύτηκε στη Μπιενάλε Παρισίων, δεν προβλήθηκε ποτέ στις κινηματογραφικές αίθουσες. Η προβολή της στην εκδήλωση «Επικούριος Απόλλωνας υπό το σεληνόφως» ήταν μια από τις σπάνιες και σε συνδυασμό με τον τόπο όπου γυρίστηκε και είναι αφιερωμένη, αποτέλεσε μοναδική εμπειρία για τους θεατές. α.α. Περισσότερες πληροφορίες για αυτόν τον μοναδικό ναό: http://www.arxaiologia.gr/site/content.php?sel=109 http://apia-epikourios.blogspot.com/2010/06/blog-post.html http://users.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/naoi/Basses/Apollon,%20Basses.1.htm http://www.zourtsa.gr/sylogos/Efimerida/Z103/Z1031.htm http://arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia/archsites/xwroi/epik.htm Εδώ θα βρείτε και ένα σενάριο για μια κινηματογραφική ταινία που ήθελε να γυρίσει ο Jean-Daniel Pollet: http://apia-epikourios.blogspot.com/2010/07/blog-post.html α.α. 2011 @ anaghrapho.blogspot.com

You are subscribed to email updates from Ἀναγράφω... To stop receiving these emails, you may unsubscribe now.	Email delivery powered by Google
Google Inc., 20 West Kinzie, Chicago IL USA 60610

 

Out of the Silent Planet (Space Trilogy, Book One)

(0) Books remaining on Shelf

Science Fiction & Fantasy Saturday November 26, 2011 Welcome ArcaMax reader! Thank you for subscribing to this BookDaily update. As an ArcaMax subscriber, it’s quick and easy to set up a BookDaily.com account and make full use of the site. Just set up a user name and password and you’ll be all set. Click to get started. Out of the Silent Planet (Space Trilogy, Book One) by C.S. Lewis The last drops of the thundershower had hardly ceased falling when the Pedestrian stuffed his map into his pocket, settled his pack more comfortably on his tired shoulders, and stepped out from the shelter of a large chestnut-tree into the middle of the road. A violent yellow sunset was pouring through a rift in the clouds to westward, but straight ahead over the hills the sky was the colour of dark slate. Every tree and blade of grass was dripping, and the road shone like a river. The Pedestrian wasted no time on the landscape but set out at once with the determined stride of a good walker who has lately realised that he will have to walk farther than he intended. That, indeed, was his situation. If he had chosen to look back, which he did not, he could have seen the spire of Much Nadderby, and, seeing it, might have uttered a malediction on the inhospitable little hotel which, though obviously empty, had refused him a bed. The place had changed hands since he last went for a walking-tour in these parts. The kindly old landlord on whom he had reckoned had been replaced by someone whom the barmaid referred to as "the lady," and the lady was apparently a British innkeeper of that orthodox school who regard guests as a nuisance. His only chance now was Sterk, on the far side of the hills, and a good six miles away. The map marked an inn at Sterk. The Pedestrian was too experienced to build any very sanguine hopes on this, but there seemed nothing else within range.

Aν ο Νώε ήταν Έλληνας...!!!

ΤΕΤΆΡΤΗ, 23 ΝΟΕΜΒΡΊΟΥ 2011

Aν ο Νώε ήταν Έλληνας...!!!

O Κύριος φανερώθηκε στον Νώε και  του είπε: 

Σε ένα χρόνο θα ρίξω βροχή και θα σκεπάσω ολόκληρη τη Γη με νερό και θα καταστρέψω τα πάντα. Αλλά θέλω εσύ να σώσεις τους δίκαιους και ευσεβείς ανθρώπους και δύο ζώα από κάθε είδος που υπάρχει στη Γη.
 
Σε προστάζω να χτίσεις μία Κιβωτό. 
Και ο Θεός παραδίδει στον Νώε τα σχέδια για την Κιβωτό.. Με φόβο Κυρίου ο Νώε παίρνει τα σχέδια και συμφωνεί να φτιάξει την Κιβωτό.

Θυμήσου, είπε ο Κύριος, 
Πρέπει να έχεις τελειώσει την Κιβωτό και να έχεις μαζέψει όλα τα ζώα σε ένα χρόνο.. 

Ένα χρόνο αργότερα, αρχίζει να σχηματίζεται μια καταιγίδα και όλες οι θάλασσες της Γης έχουν φουρτούνα. Ο Θεός κοιτάει τι γίνεται και βλέπει τον Νώε να κάθεται στην αυλή του και να κλαίει. 

Νώε! Ανακράζει, Που είναι η Κιβωτός; 

Συγχώρεσε με Κύριε, παρακαλά ο Νώε, έκανα ό,τι μπορούσα αλλά αντιμετώπισα μεγάλα προβλήματα. 

Πρώτα-πρώτα έπρεπε να πάρω άδεια για την κατασκευή και τα σχέδια που μου έδωσες δε συμφωνούσαν με τον ισχύοντα κανονισμό. 

Χρειάστηκε να προσλάβω ναυπηγό και να ξαναγίνουν τα σχέδια από την αρχή. 

Μετά βρέθηκα σε διαμάχη με το Λιμενικό για το αν χρειαζόταν η Κιβωτός σύστημα πυρασφάλειας, βάρκες και σωσίβια.

Μετά μου έκανε καταγγελία ο γείτονας μου, γιατί παραβίαζα λέει τα όρια δόμησης χτίζοντας την Κιβωτό στην αυλή μου, και έτσι χρειάστηκα άδεια και από την Πολεοδομία.

Είχα πρόβλημα και να βρω ξύλα για την Κιβωτό γιατί υπήρχε απαγόρευση υλοτόμησης για την προστασία της Πιτσιλωτής Κουκουβάγιας.

Tελικά κατάφερα να πείσω την Υπηρεσία Προστασίας Δασών πως χρειαζόμουν το ξύλο για να σώσω τις κουκουβάγιες.

Αλλά όμως ο Οργανισμός Προστασίας Ζώων δεν με άφηνε να πιάσω κουκουβάγιες. Και έτσι δεν έχουμε κουκουβάγιες.

Μετά οι ξυλουργοί κατέβηκαν σε απεργία, αλλά κατάφερα να έρθω σε συμφωνία με το σύλλογο τους. Τώρα έχω 16 ξυλουργούς να δουλεύουν στην Κιβωτό, αλλά δεν έχω κουκουβάγιες.

Όταν άρχισα να μαζεύω τα υπόλοιπα ζώα, μου έκανε μήνυση μία ομάδα ακτιβιστών, γιατί θα έπαιρνα μόνο δύο από κάθε είδος.

Όταν ξεμπέρδεψα με αυτή τη μήνυση με ενημέρωσαν από το ΥΠΕΧΩΔΕ ότι δεν γινόταν να συνεχιστούν οι εργασίες αν δεν κάνω δήλωση για την επίδραση στο περιβάλλον του σχεδιαζόμενου κατακλυσμού. Δεν τους αρέσει η ιδέα ότι δεν έχουν αρμοδιότητα στις αποφάσεις του Δημιουργού του Σύμπαντος..

Μετά οι τοπογράφοι τους Στρατού απαίτησαν χάρτη της προτεινόμενης ροής των υδάτων του κατακλυσμού.

Εγώ τους έστειλα μία υδρόγειο.
Αυτές τις μέρες προσπαθώ να λύσω ένα ζήτημα με την Επιτροπή Ισότητας, που λένε ότι κάνω διακρίσεις επειδή δεν θα πάρω ανθρώπους που δεν πιστεύουν σε Εσένα, Κύριε.

Μου έστειλαν και αυτή την ειδοποίηση με δικαστικό επιμελητή ότι οφείλω φόρο και πρόστιμο γιατί δεν δήλωσα την Κιβωτό ως σκάφος αναψυχής. 

Τώρα η εφορία έχει παγώσει τις καταθέσεις μου γιατί πιστεύουν ότι φτιάχνω την Κιβωτό για να φύγω από την χώρα για να μην πληρώσω φόρους.

Και ακόμη δεν έχει αποφασίσει το Συμβούλιο της Επικρατείας αν ο Κατακλυσμός είναι αντισυνταγματικός, αφού πρόκειται για θρησκευτική πράξη.

Πραγματικά, δεν υπάρχει περίπτωση να τελειώσω για τουλάχιστον 5 - 6 χρόνια.
 
Και τότε άρχισε να καθαρίζει ο ουρανός, να λάμπει ο ήλιος και να ηρεμούν οι θάλασσες. Το ουράνιο τόξο στόλισε τον ορίζοντα.

Ο Νώε κοίταξε τον Θεό με ελπίδα.
Κύριε, αυτό σημαίνει ότι δεν θα τα καταστρέψεις όλα;;; 
 

Και απάντησε ο Θεός:
Μπα, δε βαριέσαι. Ας το κάνει το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ (!!!)

The Defiant Lady

(0) Books remaining on Shelf

Thank you for subscribing to the featured BookDaily sample of the day. As an ArcaMax subscriber, it’s quick and easy to set up a BookDaily.com account. Get started. The Defiant Lady by Samantha Garman Get Author Circle Updates. Join Now to receive promotions related to this title and author like special advance previews, sweepstakes, updates and more! terms Ivy Sinclair is as intelligent as she is stunning, and preparing for her official debut in London. She must marry in accordance with her grandmother’s wishes, and dreads being shackled to a man who is incapable of fully giving his heart to her.

ΠοΟΣΟΣΦΑΙΡΟ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Προς αξιοτιμους-Αμετανοητο-Μαρια-Γιωργη σιγουρα το ποδοσφαιρο ειναι ενα προσφορο μεσο για να αποκοιμησει τις μαζες  (δεν `ειναι` τυχαιο οτι οτι οι Μουσολινι-Φρανκο-Γκαιμπελς το ενθαρυναν)αλλα ακομα`και ετσι ειναι και μεσο εκφρασης π.χ. ποτε ηταν η τελυυταια φορα  θυμαται Αγγλους φιλαλθους να βαζουν συνθηματα για την Κυπρο οπως οι Ρωσοι.Σαφως και οι Ρωσοι δεν θα μας βοηθησουν για την καλη τουε καρδια και αν το κρινουν απαραιτητο θα μας αφησουν στα κρυα του λουτροτ με τους τουρκους (ας θυμομαστε τα Ορλωφικα) ΑΛΛΑ στην παρουσα φαση τα συμφεροντα μας συμπιπτουν περισσοτερο με τους Ρωσους παρα με τους αγγλοσαξωνες και τους πρωην αποικους τους στην Δυση.Στην τελικη αναλυση και συγνωμμη για την ποδοσφαιρικη ορολογια προτιμω να παιζω μπαλα με καποιoυς που θα μου δωσουν και μενα καμια  μπαλια για να κανω παιχνιδι παρα με καποιους οι οποιοι και δεν θα με παιζουν οπως  θελω αλλα θα ειναι προθυμοι να με κανουν να πληρωσω τα εξοδα του αγωνα...Στρην τελικη αναλυση δεν υπαρχουν αιωνιες φιλιες και αιωνιες εχθρες αλλα συμφεροντα οπως ειχε πει και ενας πολιτικος στηνχωρα που βρισκομαι ας κοιταξιουμε λοπον τα δικα μας και ας δρασουμε αναλογως...
Ποια ειναι τα συμφεροντα μας; Xρησιμοποιωντας την λογικη του Κλαουζεβιτς ας κοιταξουμε που ειμαστε και με ποιυς συνορευουμε και ας αποφασισουμε τι θελουμε να κανουμε και τα υπολοιπα ειναι σχετικα ευκολα. Η αλλιως η κρισιμη ερωτηση για μας θα επρεπε να προερχεται απο τον Θουκιδιδη θελετε κυριοι Αμερικανοι, Ρωσοι, Κινεζοι κτλ. την φιλια της Ελλαδας;Πoλυ ευχαριστως! Τι μπορειτε να προσφερετε για ανταλλαγμα;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ 2021 ΤΟΥ ΦΕΡΓΟΥΣΟΝ

Χρήστος Βούλγαρης είπε

Νοεμβρίου 25, 2011 στις 2:38 μμ

Δεν ξερω αλλα διαβλεπω μια ελαφρα ομοιοτητα με αυτα που εχει γραψει ο ιδιος συγραφεας στο “Virtual History” (η Bιεννη γινεται το κεντρο τηε Ευρωπης).Κατα τ΄αλλα βλεπουμε για αλλη μια φορα τις θατρερικες-ατλαντιστικες-νεοσυντηριτκες εμμονες για τις οποιοες ειναι γνωατος ο Φεργκυσον βλεπε “Colossus”-”War of the Word”-”History of the Money”π .χ. η Βρετανια ειναι καλυτερα εκτος ΕΕ και οχι το αναποδο και η “προβλεψη οτι η Σκωτια η οποια αυτο το ετος ειναι η ΜΟΝΗ περιοχη του Ηνωμενου με ΘΕΤΙΚΟ προσημο στην αναπτυξη δεν θα δοκιμασει την τυχη της μονη της αν και το αποκορυφωμα και αυτο που παιρνει το “Χρυσο Βατομουρο” απο μονο τπυ ειναι η προβλεψη οτι οι Ιραλνδοι οι οποιοι αγωνιστηκαν πανω απο ενα αιωνα για αν απαλαγουν απο την Βρετανικη κυριαρχια (1796-1921) για να μην μιλησουμε για παλαιοτερα γεγονοτα θα ξαναβαλουν τους Αγγλους αφεντικα στο κεφαλι τους.Οxι τιποτα αλλο αλλα αν κρινω απο το ονομα ο εν λογω συγραφεας ειναι Ιρλανδικης/Σκωτικης καταγωγης. (Κλασικη περιπτωση ιδεολογικου "γενιτσαρου" μηπως;)Στην ιδια κατηγορια εξωπραγματικων προβλεψεων εχουμε τους Σκανδιναυους ουσιαστικα να ανασυνστηνουν την Ενωση του Κολμαρ παρα τους αιματηρους αγωνες των Σουδων στο τελος του 14ου και αρχες του 15ου αιωνα να απαλαγουν απο αυτην και τους πολεμους που επακαλουθσαν οπως το Μεγαλο Πολεμο του Βορρα στις αρχες του 18ου αιωνα οπως και την προβλεψη που θελει τον Ρουνει να γινεται προεδρος (παρα το προφανες ελλειμα του σε σοβαροτητα)
Ο συγραφεας του αρθρου ειναι Ιστορικος με αδιαμφισβητητες αρετες το διχως αλλο, αλλα επισης εχει χρησιμποιησει την επιροη που εχει στον υπουργο παιδειας του Ηνωμενο Βασιλειου κατα τροπο μαλλον αρνητικο για τις Ιστορικες σπουδες στο Ηνωμενο Βασιλειο καθως ηδη απο το 1980 ειχε δηλωσει οτι υπαρχουν παρα πολλοι ιστορικοι στο Ηνωμενο Βασιλειο” θσεη την οπα εχει καυτηριασει ο Ιστορικος συγραφεας του “In defence of History” ο οποιος υπαινηχθη χωρια να τον εχει διαψευσει ο Φεργκυσον μεχρι τωρα οτι τελευταιος θα ηθελε την Ιστορικη Επιστημη μονοπωλιο των λευκων ανδρων,…
ΥΓ.”Ευχαριστω για το αναγνωσμα αλλα η ταινια Cowboys vs Aliens μου φανηκε πιο αμεροληπτο , ρεαλιστικο και πιθανο να (εχει) γινει.”Συμφωνω και επαυξανω…

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΗΜΟΥ!

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΗΜΟΥ!

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Νοεμβρίου 25, 2011

Γνωρίζονται τυχαία σε ένα πάρτυ και ο Γιάννης ζητά από την Ελένη να πάνε σινεμά.
Αυτή δέχεται και τα περνάνε καλά.
Μερικές μέρες αργότερα βγαίνουν για φαγητό και πάλι περνούν καλά.
Αρχίζουν λοιπόν να βλέπονται τακτικά και μετά από λίγο γίνονται ένα ωραίο ζευγάρι.

Και ένα βράδυ, ενώ ο Γιάννης την πηγαίνει η σπίτι της,
μια σκέψη περνά από το μυαλό της
και χωρίς να το πολυσκεφτεί την εκφράζει φωναχτά:

- Έχεις καταλάβει ότι σήμερα κλείνουμε 6 μήνες;
Και κατόπιν, πέφτει σιγή στο αυτοκίνητο!
Τόσο πυκνή σιγή που μπορείς να την κόψεις με το μαχαίρι!

Η Ελένη σκέφτεται:
‘Θεέ μου! Μήπως τον πείραξε που το είπα αυτό;

Μήπως νιώθει περιορισμένος από τη σχέση μας;
Μήπως νομίζει ότι προσπαθώ να τον πιέσω σε κάποιο είδος υποχρέωσης που δεν θέλει;
Ή δεν είναι σίγουρος;’

Ο Γιάννης σκέφτεται: ‘Πω-πω! Έξι μήνες!’

Και η Ελένη σκέφτεται:
‘Αλλά εδώ που τα λέμε, ούτε κι εγώ είμαι σίγουρη ότι θέλω ένα τέτοιο είδος σχέσης.
Μερικές φορές θα ήθελα περισσότερο χώρο.
Να μπορώ να σκεφτώ αν με ικανοποιεί η σχέση μας καθώς πηγαίνουμε σταθερά προς….
Αλήθεια, που πηγαίνουμε;
Θα συνεχίζουμε να βλεπόμαστε με αυτόν τον τρόπο;
Μήπως εμφανίζεται η προοπτική του γάμου μπροστά;
Με παιδιά;
Μια ολόκληρη ζωή μαζί;
Είμαι έτοιμη γι αυτό το επίπεδο δέσμευσης;
Τι ξέρω πραγματικά γι’ αυτόν τον άνθρωπο;’

Ο Γιάννης σκέφτεται:
‘Αυτό σημαίνει ότι ήτανννν…. χμμμ… Φεβρουάριος όταν αρχίσαμε να βγαίνουμε…
Τότε που μόλις είχα πάρει το αυτοκίνητο από σέρβις…
Που σημαίνει…
Για στάσου να δω τα χιλιόμετρα…
Φτου! Γαμώτο! Ξέχασα την αλλαγή λαδιών!’

Η Ελένη σκέφτεται:
‘Γιατί δε μιλάει; Είναι ταραγμένος!
Φαίνεται στο πρόσωπό του.
Για ποιόν λόγο όμως ταράχτηκε;
Μήπως τα βλέπω όλα λάθος;
Μήπως θέλει περισσότερο δέσιμο η σχέση μας;
Μήπως κατάλαβε πριν από εμένα ότι εγώ έχω επιφυλάξεις;
Να δεις που αυτό είναι!
Γι αυτό δεν λέει τίποτε.
Φοβάται ότι θα τον απορρίψω.’

Εν τω μεταξύ, ο Γιάννης σκέφτεται:
‘Αλλά αυτήν την φορά θα το κοιτάξουν το σασμάν!
Όχι σαν την άλλη φορά…
Δήθεν το κρύο και μαλακίες!
Τι κρύο; Με 25 βαθμούς;
Πλήρωσα μια περιουσία και μου βγαίνει το χέρι να βάλω μια ταχύτητα!’

Η Ελένη σκέφτεται:
‘Έχει θυμώσει!
Και δεν τον κατηγορώ…
Στη θέση του κι εγώ θα ήμουν θυμωμένη…
Νιώθω τόσο ένοχη, αλλά δε φταίω που νιώθω έτσι….
Απλά δεν είμαι σίγουρη…’

Ο Γιάννης συνεχίζει:
‘Καλά, έτσι και μου πουν τίποτε ότι δεν καλύπτεται από την εγγύηση θα γίνει χαμός!
Αυτό θα πουν τα καθίκια, το ξέρω!’

Και η Ελένη:
‘Ίσως είμαι τελειομανής…
Να περιμένω τον ιππότη με το άσπρο άλογο,
τη στιγμή που είμαι δίπλα σε αυτόν τον άνθρωπο που με φροντίζει
και νοιάζεται για μένα
και που χαίρομαι κάθε στιγμή που είμαι μαζί του;
Και τώρα υποφέρει επειδή είμαι εγωίστρια!
Επειδή κάνω σαν κοριτσάκι που έχει διαβάσει ένα σωρό ρομάντζα..’

Ο Γιάννης:
‘Εγγύηση!
Θα τους πω να πάρουν την εγγύηση και να την χώσουν εκεί που ξέρουν!’

- Αγάπη μου, λέει η Ελένη

- Τι είναι; Απαντά ο Γιάννης

- Σε παρακαλώ… Μην βασανίζεις τον εαυτό σου, λέει με μάτια γεμάτα δάκρυα. Ίσως δεν θα έπρεπε… Νιώθω τόσο…’ (και την παίρνουν τα κλάματα…)

- Μα τι έπαθες;

- Είμαι τόσο χαζή! Το ξέρω ότι δεν υπάρχει ούτε ιππότης, ούτε άλογο!

- Δεν υπάρχει άλογο;

- Νομίζεις ότι είμαι χαζή έτσι;

- Όχι βέβαια!

- Να μωρέ! Απλά… ξέρεις… χρειάζομαι λίγο περισσότερο χρόνο…

(Κατόπιν, ακολουθεί μια σιγή 15 δευτερολέπτων που ο Γιάννης προσπαθεί να βρει κάτι ‘ασφαλές’ να πει)

Και τελικά λέει:’…ΟΚ!’

Η γυναίκα, πολύ συγκινημένη του πιάνει το χέρι και λέει:
‘Αγάπη μου… Πραγματικά νιώθεις έτσι;’

- Πώς έτσι;

- Έτσι, σχετικά με τον χρόνο.

- Μα ναι, φυσικά!

Η Ελένη γυρνά και τον κοιτά βαθιά στα μάτια,
προκαλώντας την ανησυχία του Γιάννη για το τι μπορεί τώρα να ξεστομίσει,
ιδιαίτερα αν έχει σχέση με άλογο.
Στο τέλος λέει:

- Σε ευχαριστώ αγάπη μου!

- Κι εγώ σε ευχαριστώ αγάπη μου, λέει ο Γιάννης με ιδιαίτερη σιγουριά.

Στο τέλος την αφήνει στο σπίτι της και εκείνη ξαπλώνει στο κρεβάτι,
αισθανόμενη σαν μια μαρτυρική φιγούρα, εντελώς μπερδεμένη, κλαίει μέχρι το πρωί.

Ο Γιάννης γυρνά σπίτι του και παίρνοντας μια πίτσα,
βλέπει στην τηλεόραση μια ταινία που έτυχε να δείχνει.
Μια μικρή φωνούλα όμως μέσα του
λέει ότι κάτι σημαντικό παίχτηκε στο αυτοκίνητο
αλλά είναι σίγουρος ότι δεν μπορεί να καταλάβει τι,
οπότε και σταματά την προσπάθεια.

Την άλλη μέρα, η Ελένη βγαίνει με τις φίλες της και κουβεντιάζουν υπόθεση περίπου για έξι ώρες.
Με αφάνταστη ακρίβεια,
θα αναλύσουν όλα όσα ειπώθηκαν,
μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια,
από όλες τις πιθανές οπτικές γωνίες.
Θα συνεχίσουν να το συζητούν ξανά και ξανά,
χωρίς ποτέ να φτάσουν σε οριστικά συμπεράσματα
αλλά ταυτόχρονα και χωρίς να το βαριούνται.

Από την άλλη μεριά, ο Γιάννης,
καθώς την άλλη μέρα παίζει μπιλιάρδο με τον κολλητό του,
μια στιγμή, πριν να κάνει το σπάσιμο,
θα σταματήσει και θα του πει:

- Να σε ρωτήσω κάτι ρε μαλ@κα ; .Είχε ποτέ η Ελένη άλογο;