ΠΕΡΙ ΒΑΣΙΛΕΩΝ

Εδω  λέμε και παραμυθάκια από ότι βλέπω...
α)ο Γεώργιος ο Α! ΔΕΝ έπεισε την Βικτώρια  (πρώτα απο όλα οι βασιλείς της Βρετάνιας μέτα τον Γουλιέλμο Δ!  για να μην πούμε Γεώργιο τον Γ!  είχαν λίγο πολύ ΜΟΝΟΝ διακοσμητικό ρόλο στην εξωτερική πολιτική) να παραχωρήσει τα Επτάνησα καθώς  εμείς οι Επτανήσιοι είχαμε κάνει σαφές ότι ΔΕΝ  θέλαμε τους Βρετανούς αλλά θελάμε ΕΝΩΣΗ με την μητέρα Πατρίδα για αυτό ακριβώς αυτοί εψάχναν ενα ευσχημο και συμφέροντα για αυτούς τρόπο να μας ξεφορτώθουν καθώς τους "κοστιζάμε" περισσότερο από οσα εισέπραταν  απο εμάς. Η αλλαγή  δυναστείας στην Ελλάδα (ας μην αναφερθούμε τώρα στον ρόλο που είχαν παίξει σε αυτό το γεγονός)  τους έδινε μια μοναδική ευκαίρια να μας ξεφορτωθούν και να παραστήσουν τους " γεναιοδώρους"  με κάτι που έτσι και αλλιώς ΔΕΝ τους ανήκε ή οπώς θα δήλωνε και ένας ηγέτης των Μποέρς στα τέλη του 19ου αιώνα "οι Βρετάνοι είναι ικάνοι να σου πάρουν το ρόλοι τσέπης και μετά να σου επιστρέψουν την αλύσιδα και να σου πουν "κοιτά τι ωραία αλλυσίδα θα πρέπει να είσαι ευγνώμων για το δώρο"  Για περισσότερα  αναφορικά για την Ενώση των Επτανήσων και τις μηχανοραφίες της βλέπε το αφιέρωμα του περιοδικού Ιστορία τευχός Μαιου 2014) Ας αφήσουμε καλύτερα για άλλη φορά πως ξεγελάστηκε το 1897....
β)Κωνστάντινος Α! ή "Ντουβάρ Πασάς" ή ο μόνος "Στρατάρχης του Πρώσικου-Αυτοκρατορικού Γερμανικού Στρατού" ο οποίος πήρε την Στραταρχική ΄ράβδο ΧΩΡΙΣ να ικανοποιήσει τα ομολογουμένως ιδαιτέρως απαιτητικά κριτήρια για αυτό το βαθμό αλλά..επειδή παντρεύτηκε την αδέλφη του Καίζερ Γουλιέλμου Β! (και καθώς δεν ήταν αχάριστος "βάπτισε" τον κουνίαδο του "Ναυάρχο του Βασιλικού Ελληνικού Ναυτικού" (John Beatty The Lost Hisotry of 1914 Bloomsbury Ltd. Λονδίνο 2014 σελ. 11)Μίλησε κανείς για αξιοκρατία;Για να μην αναφερθούμε στο ρόλο του για το 1897 (και στο "ιδιατέρως κολακεύτικό" σχόλο του Μετάξα για τον άρχηγό του επιτέλειου του) ή στο στρατηγικό διλήμα "Θεσσαλονική ή Μοναστήρι" αρκεί να θυμομάστε την στάση του στον Α! ΠΠ και στην ευμένη ουδετερότητα του απενάντι στον κουνίαδο του ενώ
 ποδοπατούσε την Σερβία (παρατώντας την ευκαιρία να απελευθερώσει την Κύπρο ενώ του την έδιναν στο πιάτο το 1915) ή το γεγόνος ότι αντι να οχυρώθει στα παράλια της Μ.Ασίας οπώς ήταν το σχέδιο του Βενιζέλου (και σε περίοδο που ακόμα ή άμυνα ήταν ισχυροτέρη από την επίθεση) αποφάσισε να κυνηγήσει χιμαίρες στο εσωτερικό της Μικράς Ασιάς σε εδάφη που έτσι και αλλιώς δεν θα κρατούσαμε...Μάλλον πιστεύε ότι ή λύση στα προβλήματα μας ήταν μια "Ναπολεόντιος εκστρατεία" ...Δυστυχώς αποδεικτήκε ότι η "Ναπολεόντιος εκστρατεία" δεν ήταν ούτε "ο  λαμπρός  ήλιος του Αούστρελιτς" ούτε το αντίστοιχο της Ιένας-Αουερστάντ ή έστω το αντιστοίχο του Βάγκράμ,,,,ήταν το αντιστοίχο της εκστρατείας του 1812..και ο "Στρατάρχης" και οι πριγκήπες του π.χ. πρίγκηπας Ανδρέας δεν '΄εφταναν ούτε στο μκρό τους  δακτυλάκι τον Στρατάρχη Νέυ- 'Γενναίου των Γενναιών"- "Πριγκήπα του Μοσχόβα". ή την ορμητικότητα του Στρατάρχη Μυρά....
γ)Γεώργιος Β! Πέρα απο το γεγόνος ότι σύμφωνα με τον Κολιόπουλο στο έργο του αναφορικά με την εξωτερικη πολιτική του Μεταξά "θεωρούσε την Βρετάνια ως πνευματική του  πατρίδα" (μιλήσε κάνεις για πατριωτισμό;) ας θυμηθούμε ότι την 4η Αυγούστου  1936 ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΕ τον όρκο του" να διαφυλάτει το Σύνταγμα και τους Νόμους" .Η βρετανοφιλία του (ενισχυμένη και λόγω "φιλικής σχέσης" με μια κύρια των τιμών της Βρετανικής Αυλής συμφώνα με τον Κολιόπουλο) ήταν ο βασικό λόγος που οι Βρετάνοι τον έφεραν στην Ελλάδα μεταπολεμικά 'με το έτσι θέλω"
δ)Παύλος ο Α!.Μια μάλλον "άχρωμη" προσωπικότητα αν και προπολεμικά σύμφωνα με το έργο του Κολιόπουλου που αναφέρθηκε παρά πάνω υπήρχαν ερωτηματικά για την υποθέμενη γερμανοφίλια του ένεκα ΓΕΡΜΑΝΙΔΑΣ Φρειδερίκης)
Ας θυμομάστε ομώς ότι φέρεται συμφώνα με τον συγράφεα του έργου" Ξενοκρατία"  να έχει δηλώσει "οτι άμα θέλω κάνω πρωθυπουργό και τον κηπουρό μου" =Καραμανλής ο Α! (μιλήσε κανείς για αξιοκρατία; -πάλι) ,Tώρα για την Φρειδερίκη για να μην θυμηθούμε το παρελθόν της στην Hitlerjugged, ας θυμηθούμε "κάτι" λοβιτούρες για τις παιδουπόλεις της και την μεταχειρήση των παιδιών σε αυτές βλέπε και σχετικό άρθρο στα Ιστορικά θέματα ) ή ότι ήθελε ΄σωνει και καλά να πάει στην Βρετανία ενώ οι Βρετάνοι ΚΡΕΜΟΥΣΑΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ (μιλήσε κάνεις για πατριωτισμό;-πάλι)
ε)Κωνσταντίνος ο Β! Ακολουθώντας τις" οικογενιακές  παραδόσεις" ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΕ τον δίκο του όρκο τον Ιούλιο του 1965 και ενώ ήταν ο μόνος ανθρώπος που με ένα του νέυμα θα σταματούσε τους πραξικοματίες του 1967  ΔΕΝ ΤΟ ΕΠΡΑΞΕ.Ας μην κάνουμε καλύτερα την συγκρίση με τον κουνίαδο του τον Χουάν Καρλός της Ισπανίας το 1980....όχι τίποτα άλλο άλλα υποτθέται ότι ο Χουάν Κάρλος συμφώνα με την "History of Spain" εκδοσεών Santana 1992 αν θυμάμαι καλά έιχε ανατράφει ώστε να έιναι το "προτύπο και η ενσαρκώση του φραγκικού φασισμού"-"ο Φράγκο-μετά τον Φράγκο".ΑΛΛΑ τελικά ο Κωνσταντίνος Β!  χρησιμοποιώντας μια ατυχή φράση του Τσαμπερλαίν στις αρχες του 1940 ήταν ο ανθρώπος "που έχασε το λεώφορείο" και όχι μόνο για τον ευατό του....αλλά για την Ελλάδα ,,,,ΚΑΙ για την Κύπρο "την θαλασσοφίλήτη" (Σεφέρης)
ΥΓ ΔΕΝ μπαίνω στον κόπο να ρωτήσω για τις "ιστορικές πηγές"  ορισμένων γιατί αφενός χρείαζομαι τα μαλλία  μου και αφετέρου γιατί είναι ορατό "δια γυμνού οφθαλμού" ότι για αυτούς ¨"πατρίδα" είναι μια δυναστεία (λές και ζούμε στο 1700) ή ένα "κόμμα" (μόνον ο Θεός μπορεί να κάνει το συγκεκρίμενο gregs "κοπάδι" "κομμά ή πιο σώστα ο εξωαποδώ αν κρίνω απο ένα ποιήμα του αρχήγου του και κάτι "τραγουδάκια" ένος από τα "προβέβλημένα" μέλη του).ΠΑΝΤΩΣ ΔΕΝ ΘΕΩΡΟΥΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ! Το μόνο που έχω να πώ είναι να παραφράσω τον τίτλο ένος απο τα χορικά άσματα της οπέρας "Μακβέθ" του Βέρντι "Κακομοίρη Πατρίδα"...

χρυσα αβγα 100% γνησιοι ουρακοταγκοι

χρυσα αβγα 100% γνησιοι ουρακοταγκοι said

Ιουλίου 28, 2014 at 4:54 μμ Τα μισα ναζιστοαβγα λενε οτι καλα εκαναν και διορισαν τις κορες τους
Τα αλλα μισα ναζιστοαβγα λενε οτι τα ιδια εκαναν οι συριζαιοι ο Μαριας και διαφοροι αλλοι
Εσεις που λετε καλα εκαναν μη κλαψομουνιασετε ξανα οπως τοτε στον Πολυδωρα και σημερα με τις Ντορες του Κωστακηδες τους Γιωργακηδες Κεφαλογιαννηδες γιατι ο αρχηγαρας σας ο κελοβιος τη κορη του Ουρανιτσα στελνει να διαβαζει μηνυματα
Εσεις οι ουρακοταγκοι που λετε οτι τα ιδια εκαναν οι συριζαιοι βαλτε καροτα στα τουμποφλο σας αφου σας αρεσει το μαιμουδισμα και θα ζησετε πολλα ακομα απο τους Μπουκουρες που ψηφισατε
Ερχεται ο Κωστακης ετοιμαστειτε για καροτοζουμο ολοι σας οσο προλαβαινετε γιατι του χρονου τετοιες μερες τα καροτα θα σας τα βγαζουν με σαπουνακι πρασινο οπως αρεσε και του χιτλερ του πουστελου

Ποίημα στους φίλους (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

Ιουλ24 by EMMANOUHL ARKAS

Ένα ποίημα ύμνος στο αληθινό νόημα της φιλίας από τον σπουδαίο αυτόν συγγραφέα, που αναδεικνύει την αξία που έχουν οι αληθινοί φίλοι στη ζωή των ανθρώπων. Φίλοι που θα χαρούν με τη χαρά σου και θα λυπηθούν με την λύπη σου και όχι αντίστροφα. Φίλοι ειλικρινείς. Υπάρχουν άραγε; Κι όμως, η ζωή μας δείχνει ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν βρει την αληθινή φιλία. Είναι αυτοί οι μερικοί τυχεροί, που αν μη τι άλλο θα πρέπει να αισθάνονται ευλογημένοι και χαρούμενοι…

Δεν µπορώ να σου δώσω λύσεις,
για όλα τα προβλήµατα της ζωής,
ούτε έχω απαντήσεις
στις αµφιβολίες ή τους φόβους σου,
αλλά µπορώ να σε ακούσω
και να τα µοιραστώ µαζί σου.
Δεν µπορώ ν’ αλλάξω
το παρελθόν σου ούτε το µέλλον σου.
Αλλά όταν µε χρειάζεσαι
θα ‘µαι δίπλα σου.
Δεν µπορώ ν’ αποτρέψω
να µη σκοντάψεις.
Μόνο µπορώ να σου προσφέρω το χέρι µου,
για να κρατηθείς
και να µη πέσεις.
Οι χαρές σου.
Οι θρίαµβοί σου
κι οι επιτυχίες σου
δεν είναι δικά µου.
Αλλά χαίροµαι ειλικρινά
να σε βλέπω ευτυχισµένο.
Δεν κρίνω τις αποφάσεις
που παίρνεις στη ζωή.
Περιορίζοµαι στο να σε στηρίζω,
να σε παροτρύνω
και να σε βοηθώ όταν µου το ζητάς.
Δεν µπορώ να σου χαράζω όρια
που µέσα τους οφείλεις να κινείσαι,
αλλά σου προσφέρω αυτό το χώρο,
τον απαραίτητο για ν’αναπτυχθείς.
Δεν µπορώ να αποτρέψω τον πόνο σου
όταν κάποια λύπη σου σχίζει την καρδιά,
αλλά µπορώ να κλάψω µαζί σου
και να µαζέψω τα κοµµάτια,
για να τη φτιάξω από την αρχή.
Δεν µπορώ να σου πω ποιος είσαι
ούτε ποιος θα όφειλες να είσαι.
Μονάχα µπορώ να σ’ αγαπώ όπως είσαι
και να ‘µαι φίλος σου.
Αυτές τις ηµέρες σκέφτηκα
τους φίλους και τις φίλες µου.
Δεν ήσουν ψηλά ούτε χαµηλά ούτε στη µέση.
Δεν ήσουν στην αρχή
ούτε στο τέλος της λίστας.
Δεν ήσουν το νούµερο ένα
ούτε το τελικό,
ούτε διεκδικώ να ‘µαι πρώτος,
δεύτερος ή ο τρίτος στη δική σου.
Φτάνει που µε θες για φίλο.
Ευχαριστώ που ‘µαι αυτό.

---

Ο Μπόρχες γεννήθηκε στις 24 Αυγούστου το 1899 στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής και πέθανε στις 14 Ιανουαρίου του 1986 στη Γενεύη της Ελβετίας. Τάφηκε ύστερα από επιθυμία του στην πόλη που μεγάλωσε, στο Μπουένος Άιρες.
Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους λογοτέχνες του εικοστού αιώνα, του οποίου το ταλέντο στην συγγραφή αναδείχθηκε από πολύ μικρή ηλικία, αφού σε ηλικία 7 ετών ο Μπόρχες γράφει το πρώτο του διήγημα, ενώ ένα χρόνο αργότερα μεταφράζει και δημοσιεύει τον Ευτυχισμένο πρίγκιπα του Όσκαρ Ουάιλντ.

---

diaxeirostexnikailogos.blogspot.gr
Από: http://antikleidi.com

Tζάνι Ροντάρι “Παραμύθια από το τηλέφωνο”

Ιουλ20 by EMMANOUHL ARKAS

Γράφει η Δήμητρα Κουλούντζου
O Tζάνι Ροντάρι γεννήθηκε στην επαρχία της βόρειας Ιταλίας. Ο πατέρας του, ένας αρτοποιός, πέθανε όταν ο Ροντάρι ήταν μόνο δέκα.  Στα δεκαεννιά του χρόνια έλαβε το δίπλωμα του δασκάλου και άρχισε να διδάσκει σε τάξεις δημοτικού στις αγροτικές σχολές της περιοχής Varese. Του άρεσε πολύ η μουσική  και η λογοτεχνία (ανακάλυψε τα έργα του Νίτσε. O Σοπενχάουερ, ο Λένιν και ο Τρότσκι του όξυναν το κριτικό του πνεύμα). Το 1939, για ένα μικρό χρονικό διάστημα, ο Ροντάρι φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνο.

Άρθουρ Κλαρκ, "Το άστρο": εξερευνώντας τα όρια της θρησκευτικής πίστης

Ο  Άρθουρ Κλαρκ είναι κατά τη γνώμη μου ο σπουδαιότερος συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας, αφού κατάφερε με τα έργα του να γεφυρώσει το χάσμα που συνήθως χωρίζει  τα κείμενα αυτού του είδους από την κυρίως λογοτεχνία. Γνωστός για τη φιλοσοφική του διάθεση, στοχάστηκε πάνω στη μοίρα του ανθρώπου, τη φύση του κόσμου και του Θεού, και με ποιητικό τρόπο ενσωμάτωσε την φιλοσοφία στην επιστημονική φαντασία. Το διήγημα που ακολουθεί γράφτηκε πρωτίστως με το στόχο να προβληματίσει τον αναγνώστη για τα όρια της πίστης.

ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ !

 

Ιουλ10by EMMANOUHL ARKAS

Ο Άνθρωπος

Ο εξυγιαίνων τον κόσμο, ο θεραπεύων τας αμαρτίας πάσας,
ο ήλιος, έχει αποθέσει την παλάμη του στην κεφαλή μου.
Η ευσεβεστέρα των καλογραιών, η νύχτα, έχει καλύψει με το
πέπλο της τους ώμους μου.
Ασπάζομαι το χιλιοσέλιδο Ευαγγέλιο του έρωτά μου.
Στον έρωτα ανυψώνω την οδυνηρή και ηχηρή δέησή μου,
η ψυχή μου

Για τα μάτια σου μόνο…

 

Ιουλ7by Mαν.Αρκάς

Γιατί αφού οπλίσαμε πρώτα την καρδιά μας,
έπρεπε ύστερα να στοχεύσουμε τον ουρανό.
Να ρίξουμε προς τον άνεμο που
φυσούσε πάντα κόντρα.
Να μας ακούσουν τα πουλιά
Και οι νεκροί μας σύντροφοι.

ΜΟΥΡΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ

Δικερέ μου, άγγελε μου,
σε αγαπάω, κάθε μέρα,
κάθε νύχτα, πιο πολύ,
για ένα λόγο σου τα πάντα παρατάω,
κάνω τα πάντα για ένα σου φιλί
γιατί χωρίς εσένα δεν υπάρχω
δεν είμαι τίποτα εγώ,
και αν θέλεις σου το υπογράφω
πως μόνο εσένα αγαπώ
και αν ξυπόλητος χορεύω,
τρελή ντίρλα στα ούζα
είναι γιατί σε λατρεύω
και σου στέκομαι σούζα,
και αν ολόγυμνος χορεύω,
αγκαλιά με ένα ναύτη,
κάντε άκρη, κάντε άκρη,
εγώ τα σπάω, εγώ πληρώνω
δεν ΄δίνω λόγο σε κανένα,
για το Δαφνί λυπάμαι μόνο,
που το παράτησα για σένα

ΘΕΣΣΑΛΟΠΑΓΑΝΟ

Βλέπουμε και την "ποιότητα" των "επιχειρημάτων" του θέσσαλοπάγανου...Από ότι φαίνεται εκτός από την "βοιδοσχολή" της Τρασυλβανίας το θεσσάλοπαγάνο γνωρίζει και την "ακαδήμια" της Συγγρού οπώς  κάθε νεονάζι εξάλλου....ΣΟΒΑΡΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΝΟΝΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ αλλά που να τις βρεί εδώ δεν ξέρει ότι οι ΛΕΞΕΙΣ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΟΝΙΖΟΝΤΑΙ
ΥΓΤο κακόμοιρο το θασσαλοπάγανο...μιλά για πουτάνες γιατί του είπανε ότι όλες οι γυναίκες είναι σαν την μητέρα του και όλες τις γυναίκες της οικογένειας του τις τελευταίες 20 γενιές π.χ. σαν την γιάγια του που διασκέδαζε τους γερμανούς,ιταλούς και βουλγάρους   και την προγιαγιά που προσφέρε "υπηρεσίες' στους τουρκούς και στους αλβανούς....Πάντως τα ναζιτρόλ σαν το θεσαλοπάγανο έχουν παραδοσιάκα έφεση στις πουτάνες...βλέπε και τον "'ήρωα " τους το χόστ βέζελ...

ΚΥΡ Ιουν 26

 

Ιουν26by Αμετανόητος

http://i-kyr.gr/?paged=4

ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ ΚΑΙ ΔΥΤΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ

Πραγματικά ενδιαφέρον άρθρο αλλά ας μου επιτράπει να κάνω μέρικες παρατηρήσεις (και ζητώ συγνώμη αν φαίνομαι ενοχλητικός)
α) Η πρώτη από τις δύο αναφορές για την μαχητική ισχύη των  "Δυτικών" Ιππέων ανήκει στην Άννα Κομνηνή  (Αλεξιάδα) και πιο συγκεκριμένα σχολίαζε ότι η επίθεση ένος "Κέλτη" Ιππέα     (στο Βυζάντιο οι όροι "Κελτής" και "Φράγκος" ήταν περίπου συνώμυμοι) είχε ΄τέτοια δυνάμη ωστέ "μπορουσε να διαπεράσει τα τείχη της Βαβυλώνας" και φυσικά ήταν  περίπου συγχρόνη με τα γεγόνοτα που περιγράφει.Αντιστοίχα οι "Δυτικοί" χρονικογράφοι της περίοδου αποκαλούν υποτιμητικά το "Βυζαντίνο' Ιππικό ως "serjantes" (έφίπποι "ακόλουθοι -υπηρέτες" των καθαυτό Ιπποτών, πιο ελαφρά οπλισμένοι απο τους ίδιους). Η τραγική ειρώνεια είναι ότι ορισμένα απο τα χαρακτήριστικά των Ιππότων της περίοδου των "Σταυροφορίων" ( οπώς "λόγχη φερόμενη υπο μάλης" και  "αμυγδαλόσχήμη" ασπίδα ανάμεσα στα άλλη είχαν πρωτοδοκιμάστει σε περιορισμένη κλίμακα τον Νικηφόρο Φωκά  και πιθάνον να έφτασαν στην "Δύση" μέσωπρώην μισθοφόρων του "Βυζάντινού" Στρατού (βλ.  Dr. David Nicolle "Armies of the Califates 862-1098" Osprey Publishing Λονδίνο 1998). π.χ. οι "Νορμανδοί" μισθοφόροι Ιππείς του "άτυχου" Στρατηγού Γεώργιου Μανιάκη.Με άλλα λόγια παραφράζωντας την λαική έκφραση μάθαμε στους "Δυτικούς" να κολύμπουν και αυτοί αποφάσισαν να μας πνίξουν....
β)Ομοιώς οι αναβολείς και οι πτερνιστήρες χρήσιμοποιούνταν στο "Βυζάντιο" 'έναν αιώνα ΠΡΙΝ αρχίσουν να χρησιμοποιούνται  από τους "Δυτικούς" από την περίοδο του Καρόλου του Μεγάλου των Φράγκών (¨"Καρλομάγνου") και μέτα και πίθανον τόσο οι "Βυζάντινοι" όσοι και οι "Δυτικοί" να είχαν διδαχθεί την χρήση τους απο τους Αβάρους βλέπε Dr. David Nicolle"The Age of Charlemagne" Osprey Publishing Λονδίνο 1984).Εξάλου μέχρι περίπου μια γενιά πριν την Α! "Σταυροφορία"το βαρύ Ιππικό  στην "Δύση" χρησιμοποούνταν περισσότερο ως  εφίππο πεζικό δηλάδη οι Ιππότες αφίπευαν για να πολεμήσουν  και σε τέτοια περιπτώση η χρήση πτέρνιστήρα δεν ήταν ιδιατέρα βολική και επιπλέον ακρίβως για να διευκολυνυθεί η χρήση τους ως βαρύ πεζικό οι Ιππότες είχαν "σχισμένες" τις πλεύρες των αλλύσιδωτών πανοπλιών τους στην περίοχη απο το γόνατο μέχρι την μέση.βλ,
γ) Η εικόνα που κοσμεί το άρθρο είναι του (δυστηχώς μακαρίτη πλέον) Angus Mc Bride, ενός πραγματικού "μάστορα" στον τομέα του και απεικονίζει ενα στιγμιοτύπο από την Μάχη του Μαντιζέρτ.Πάντως για να εξομολογήθω την άμαρτία μου μου μοιάζει λίγο περίεργο που ο Βάραγκος δίπλα στον έφιππο Ρωμάνο Δ! Διογένη έχει ασπίδα με κεφάλι ταύρου άντι για το "πανταχού παρών" στην Σκανδίναυική ειδωλολατρική παράδοση....κοράκι π.χ. ως αγαπημένο εμβλημα στα λαβάρα τους βλ. το λάβαρο  "Ο Τρόμος της Γής" ("Landwaster"),  ή αντικείμενο γρίφων σχετίκα με τον πόλεμο βλ. "διασκεδαστης των κορακίων"="πολεμιστής" χρήση ως συμβόλου απειλής σπο τον "Βικίγκ" απεσταλμένο πρίν την πρίν την μάχη του Maldon το 991 σύμφωνα με το ομωνύμο μεσαιιωνικό επικό ποιήμα , οπώς και τα αγαπημένα 'κατοικίδια' ζώα του θεού όντιν (το Σκανδίναυικό αντίστοιχο του Δία ας μου επιτράπει να ΜΗΝ αναφέρω τα ονόματα των εν λόγω κορακιών καθώς το όνομα του ενός θυμίζει την "λαική¨" ονομασία ενος χαρακτηριστικά  γυναικείου μέλους) κτλ.

Και η ανεκδοταρα με τον ταξιτζή που παραπέμπει σε Θεοχάρη…

Είναι ένας τύπος σε ένα ταξί και θέλει να πει κάτι στον ταξιτζή.
Όπως είναι από πίσω του λοιπόν, κάνει λίγο μπροστά και τον χτυπάει ευγενικά στον ώμο με τα δάχτυλα.

Ο ταξιτζής τρελαίνεται!
Χάνει τον έλεγχο του αυτοκινήτου, πέφτει πάνω σε ένα σκουπιδοτενεκέ, ανεβαίνει στο πεζοδρόμιο, περνάει ξυστά από μία γριούλα και σταματάει λίγα εκατοστά μπροστά από μία βιτρίνα σε ένα μαγαζί.

Γυρίζει στον πελάτη έξαλλος και του λέει:

- Μα είσαι τρελός; Κόντεψα να πάθω καρδιακή προσβολή!

- Μα κύριε, απλά σας ακούμπησα λίγο στον ώμο για να σας μιλήσω!

- Χμ… Ναι, ξέρετε, δίκιο έχετε, αλλά είναι η πρώτη μέρα που δουλεύω ταξιτζής.
Τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια οδηγούσα νεκροφόρα!

Που είδαμε την ομοιότητα; Μα ο άνθρωπος ειναι νεκροταφείο εταιρειών!

ΑΝΕΚΔΟΤΟ: Το hungover του βγήκε σε καλό!

Reply

 

Ψυχαγωγία

 

04:13

A+A-

SHARE ON PRINTPRINTSHARE ON EMAILEMAIL

O Γιώργος ξυπνάει στο κρεβάτι του με ένα τρομερό hungover.

Το κεφάλι του πάει να σπάσει.Με το ζόρι ανοίγει τα μάτια του και το πρώτο που βλέπει είναι 2 ασπιρίνες και ένα ποτήρι νερό στο κομοδίνο του.

Ανακάθεται και βλέπει τα ρούχα του καθαρά και διπλωμένα στην καρέκλα μπροστά του.

Κοιτάζει το δωμάτιο και συνειδητοποιεί ότι όλα είναι πεντακάθαρα και τακτοποιημένα.

Βγαίνοντας από το δωμάτιο βλέπει ότι όλο το σπίτι είναι στην εντέλεια.

Στην κουζίνα βλέπει ένα σημείωμα.

«Μωρό μου, θα βρεις το πρωινό σου στον φούρνο. Πήγα να ψωνίσω για να σου μαγειρέψω λαγό το μεσημέρι που ξέρω ότι λατρεύεις. Σ' αγαπώ.»

Πράγματι το πρωινό ήταν στο φούρνο ζεστό και λαχταριστό.

Πάει να καθίσει και κάθεται πάνω σε έναν «Πρωταθλητή».

Τον κοιτάει και προς έκπληξη του είναι σημερινός..

Εκείνη την στιγμή μπαίνει και ο γιος του στην κουζίνα.

- Καλημέρα γιε μου, μπορείς να μου πεις τι έγινε χθες;

- Κοίταξε γύρισες σπίτι στις 5 το πρωί, μεθυσμένος και με λερωμένα ρούχα γιατί κάπου είχες πέσει στον δρόμο, έπεσες και από τις σκάλες καθώς ανέβαινες και από τα νεύρα σου έσπασες το καλό σερβίτσιο και κάτι έπιπλα.

- Και τότε γιατί η μητέρα σου μου έκανε πρωινό, μου αγόρασε Πρωταθλητή και έχει όλο το σπίτι στην εντέλεια;

- Α, αυτό λες; Η μαμά σε έσυρε στο κρεβάτι και όταν πήγε να σου βγάλει το παντελόνι άρχισες να φωνάζεις: «Άσε με ήσυχο κυρά μου, είμαι παντρεμένος!»...

Πηγή : 24wro.eu

Βουλιμικός (και περί την εξουσίαν) Βενιζέλος vs δειλοφοβικού Σαμαρά

Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη

Πηγή: Καθημερινή

Γ. Ρίτσος - Ετοιμότητα

ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ Δὲν τὸν ἀφήνω —λέει— αὐτὸν τὸν ἴσκιο νὰ γεμίσει τὸ σπίτι˙ ἀνάβω τοὺς πολυελαίους, ἀνάβω τὶς λάμπες πετρελαίου˙ σὲ κάθε κάμαρα ἔχω πρόχειρα σπίρτα, λυχνάρια,  παλιά καὶ καινούργια σπαρματσέτα. Δυὸ κηροπήγια στὶς δυὸ πλευρὲς τῆς σκάλας. Χτυπάω τὸ ραβδί μου στὸν τοῖχο, —  αὐτό ᾽ναι τὸ ραβδί μου, λέω, αὐτὸς ὁ τοῖχος˙ προσδιορίζω, ταξινομῶ, ὀνομάζω˙ προετοιμάζω ἀπαντήσεις˙ καρφώνω τὶς ἀποδείξεις πληρωμῆς στὸ σύρμα˙ πάνω ἀπ᾽ὅλα,  στὶς τέσσερις γωνιὲς τοῦ κρεβατιοῦ, ἔχω ἕτοιμες —νά τες— τὶς τέσσερις ὄρθιες λαμπάδες καὶ τὴν ἄσπρη ταινία γιὰ τὰ χέρια.  3.ΙΙ.69 Από την τριπλή συλλογή Πέτρες, Επαναλήψεις, Κιγκλίδωμα Αθανάσιος Αλεξανδρής anaghrapho.blogspot.com

Σενάρια περί "εκδυτικισμού"

Για να μην αναφέρουμε κάτι αρχόντους που μια χαρά συνεργάστηκαν με τους τούρκους π.χ. Εβρένος (υποτιθέται ότι ο στρατηγός εβρέν , ο αρχιπραξικοπηματίας του 1980 ήταν απόγονος του) .
Βέβαια είναι ισώς παρακινδυμένο να εικάζουμε πως θα μπορούσε να έχει εξελιχθεί διαφορετικά η Ιστορία (και θα μπορούσα να αναφέρω τουλάχιστον ενα ΣΟΒΑΡΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ο όποιος θεώρουσε αχρήστο αυτό το είδος πνευματικής ενασχολήσης αν και θα πρεπει να παραδέχθω ότι έχει ενδιαφέρον) Στην περιπτώση  μας 'όμως αν και θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι οι "Δυτικοί" δεν είχαν να ζηλέψουν τίποτα σε μισαλλοδόξια απο τους οθώμανους π.χ. Παπάς Παύλος Δ! "να συμπεριφέρεστε στους σχημαστικούς Έλληνες οπως αρμόζει σε σκύλους" η υποθέση των Κερκυραίου-Ιωάννη Ειρηνοποιού έχει στοιχεία υπερ της καθώς στην Ιστορία οι "Λατίνοι" επικυρίαρχοι σταδιάκα απορροφήθηκαν γλώσσικα/πολιτισμικά απο τον ντόπιο Ελληνικό πληθυσμο π.χ. το "Χρονίκον του Μορεώς" στο οποίο  'ένας "γάσμουλος"  οποίος θεωρούσε τον ευατό του "φράγκο" κατέγραψε την κάτακτηση του Μοριά απο τούς "Φράγκούς"...στα Εληνικά (και μάλιστα το "Χρόνικο" θεώρειται απο τις πήγες που δείχνουν πώς ητάν τα Ελληνικά τα οποιά μιλούσαν στον Υστέρο Μεσαιώνα) ενω κάτι τέτοιο δηλάδη αφομοιώση ΔΕΝ έγινε με τους τουρκούς. Αντίθετα οι τούρκοι επικυράρχοι μέσω του ισλάμ αφομοιώσαν τους Έλληνες.Επιπλέον σε αυτόν που έγείρει το φάσμα ενός "Ιταλικού αποικισμού" η απάντηση είναι ότι πρώτα από ολα δεν υπήρχε πολτικά "Ιταλία" αυτήν την περίοδο και αρα οι διάφορες ιταλικές πολείς δεν θα μπορούσαν να επαναλάβουν στην κυρίως Ελλάδα αυτό που έγίνε στην Σικέλια καθώς δεν είχαν το ανθρώπινο δυναμικό για κάτι ΄τέτοιο οπώς δείχνουν και τα γεγονότα στα Επτάνησα στα οποία ΔΕΝ έγινε "Ιταλικός" αποικισμός..Επιπλέον ο εντόνος ανταγωνισμός ανάμεσα στις Ιταλικές πόλεις (στην περίοχη μας μας ενδιάφερει ο ανταγωνισμός άναμεσα στην Βένετια και στην Γένουα) θα επετρέπε στους Ελλήνες είτε  ήταν"Βυζάντινοι"  ηταν ανήκαν σε μια "μεταβυζάντινη" ηγεμονια να στρέψουν μια πόλη ενάντιον μιάς άλλης προς ίδιον ωφέλος ή ακόμα να εκμεταλεύτουν το "ενδάφέρον" άλλων "Δυτικών"΄δυνάμεων π.χ. Γάλλια ή ακόμα και "Αραγώνια" (στην πραγμάτικότα Καταλώνια καθώς η πρωτεύουσα της και το οικονομικό της κέντρο ήταν...η Βαρκελώνη).Ακόμα και μια πνευμάτική επικυρίαρχια του πάπα ΄ρώμης δεν είναι απαραίτητο ότι θα ήταν μόνιμη οπώς ΔΕΝ ήταν μόνιμη η κύριαρχια της ρώμαιοκαθολικής Εκκλήδιας στην Β. Ευρώπη.Πιθάνον ένα Ελληνικό αντιστοίχο της "μεταρύθμίσης" θα αποκαθιστούσε την Ορθοδόξια για αναλόγους λόγους οι οποίοι επέτρεψαν στην επικράτηση της "μεταρυθμίσης στην Β. Ευρώπη (πρώτο-εθνικσμός με την συγχρόνη ΄έννοια του όρου) ...Εξάλλου ας μου επιτράπει να πιστεύω ότι ΔΕΝ είναι τύχαιο το γεγόνος ότι στην Εύρωπη με εξαίρεση την Βρετάνια και την Ιρλανδία (αν και η περιπτώση της Ιρλάνδίας είναι πολύ συνθέτη για αναλύθει εδώ επαρκώς )  οι χώρες οι οποίες είναι ρωμαιοκαθολικές στο θρησκευμα δημιουργηθήκαν στα εδάφη τα οποία ανήκαν στην "Δυτική" Ρωμαική Αυτοκρατόρια"
Βεβαία ολά αυτα που γράφουμε δεν είναι παρα υποθέσεις  η ορθότητα ή όχι των  οποιών δεν μπορεί να αποδειχτε

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΣΕΤΝΙΚΣ

Δικερως είπε

Μαΐου 21, 2014 στις 1:22 πμ Ρε ΨευτοΟμογενη Γυμνοσαλιαγκα,εγω ημουν εκει ρε.
Εαν σε ειχα κοντα μου,θα σου γνωριζα μερικα απο τα παλληκαρια για να τους πεις πως ειναι Χρυσαυγητες.
Θα επεφτε το σκαμπιλι συννεφο ρε.
Μετα θα σου ‘δειχνα μερικες φωτογραφιες και κανα δυο κειμηλια.
Μετα θα σ’αρχιζα κι εγω στα σκαμπιλια.
Μετα θα σου εκανα κατηχηση.
Μετα παλι σκαμπιλια.
Μετα δεν θα ξαναελεγες ψεμματα ποτε για τον αγωνα και την τιμη κανενος,
χωρις να ρωτησεις και να μαθεις πρωτα.
Oι Σερβοι,ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ,δεν ειχαν καμμια σχεση με τους Νεοναζι.
Εαν τολμησεις και αποκαλεσεις ετσι εναν Moναρχικο Четницκ ΘΑ ΣΕ ΤΣΑΚΙΣΕΙ.
Οι Σερβοι στον Τελευταιο Εμφυλιο πολεμουσαν εναντιον των Κροατων ΝεοΟύστασι.
Τα ΕθνικοΣοσιαλιστοειδη αυτα ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΛΦΟΠΟΙΗΜΕΝΑ ΜΕ ΤΑ ΖΩΑ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ.
Δεν ξερεις οτι ολη η Σερβια συζητουσε γι’αυτα τα ΛεχροΑναπηρα της Ζλατνα Ζορα τον Δεκεμβρη του ’13;
Δεν ξερεις για το „Усташе, Атина Г13“;
Δεν ξερεις oτι εκει κανενας γνησιος Εθνικιστης δεν θα χαιρετουσε ναζιστικα κι ας ειχε δεκα τατουαζ Четницκ στο στηθος του;
Δεν ξερεις πως εσκασε στα γελια ολη η Σερβια οταν ειδαν το Ζωο τον Αλεκο τον Κλασιδιαρη να χαιρετα ετσι με τα μαυρα γαντια;
ΠΟΣΟ ΗΛΙΘΙΟΙ ΕΙΣΤΕ ΡΕ;
ΓΙΝΕΤΕ ΝΑ ΑΔΕΛΦΟΠΟΙΕΙΤΑΙ Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΡΟΑΤΕΣ Ustaše ΚΑΙ
ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ ΝΑ ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΖΩΑ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΣΕΡΒΩΝ;
Στα χερια των Καθολικων ΚληρικαλοΦασιστοειδων αυτων,στην ζοφερη N.D.H.,στο Γιασένοβατς,ΕΧΑΣΑΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ εκατονταδες χιλιαδες Σερβοι.
Πως γινεται να αδελφοποιεισαι με τους Φονιαδες αυτους και να το παιζεις φιλος των Θυματων τους.
Ου να μου χαθειτε Χαμενα Ρουχα που το παιζετε κι αγωνιστες.
Τζαμπα μαγκες και Κοτες Λυρατες.
Αυτο ειστε.

Δικερως είπε

Μαΐου 21, 2014 στις 1:27 πμ Четниκ γμω την τσατιλα μου γμω.

Ποιος ήταν ο Μακιαβέλι – Τα πιο γνωστά αποφθέγματά του

05/05/2014 Βούλγαρης Χρήστος Επεξεργασία Γράψτε ένα σχόλιο Go to comments

Ποιος ήταν ο Νικολο Μακιαβέλι; Πατέρας της σύγχρονης πολιτικής επιστήμης ή ένα κυνικό κτήνος,που το όνομά του ταυτίστηκε με τη διαφθορά και τον αυταρχισμό;

Γεννήθηκε στη Φλωρεντία στις 3 Μαΐου του 1469,σε μια Ιταλία διαιρεμένη σε ανταγωνιζόμενες πόλεις-κράτη –μεταξύ των οποίων και η Ρώμη υπό τον Πάπα– και αντιμετώπιζε τις συνεχείς επεμβάσεις των ισχυρότερων της Ευρώπης. 

Από μικρός ο Μακιαβέλι ασχολήθηκε με την πολιτική και παρακολουθούσε από κοντά τον μεταρρυθμιστή και δικτάτορα της Φλωρεντίας Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα. Όταν το 1498 αυτός εκτελέστηκε για την κριτική που άσκησε στον Πάπα Αλέξανδρο VI, ο Μακιαβέλι εισήλθε στα κυβερνητικά κλιμάκια ως γραμματέας και γρήγορα αναρριχήθηκε στην ιεραρχία.

Καμιά ψυχή δεν έβλαψα, μονάχα τα ταμεία: η παρωδία του Καρχαρία Παπαφαταούλα

Tο άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε χτες στα Ενθέματα της κυριακάτικης Αυγής σε μια έκτακτη συνεργασία μου. Επειδή έχει θέμα φιλολογικό θα μπορούσα να το αφήσω για την επόμενη Κυριακή, αλλά τελικά αποφάσισα να το δημοσιεύσω σήμερα. Με την ευκαιρία της εδώ δημοσίευσης προσθέτω μερικά πράγματα που δεν χώρεσαν στο έντυπο άρθρο (που έχει, αναπόφευκτα, περιορισμό λέξεων, ενώ στο Διαδίκτυο μπορούμε να φλυαρούμε όσο τραβάει η καρδιά μας αφού τα ηλεδάση του Καναδά εξαντλούνται πολύ δυσκολότερα). Tο πορτρέτο του Παπαντωνίου, έργο του Γ. Μαυροϊδή, το πήρα από το ιστολόγιο των Ενθεμάτων.

Μια ειδική κατηγορία της σατιρικής ποίησης είναι η παρωδία, η σατιρική μίμηση του ύφους ενός ποιητή ή ενός συγκεκριμένου ποιήματός του, είτε για να επικριθεί ο ποιητής είτε, συχνότερα, για να σχολιαστεί σατιρικά η επικαιρότητα. Στις δεκαετίες του 1950 και του 1960, που η (έμμετρη) ποίηση είχε μεγαλύτερη θέση στη ζωή μας, η Αυγή φιλοξενούσε καθημερινά ένα στιχούργημα στην πρώτη σελίδα της, το οποίο κάποτε παρωδούσε κάποιο γνωστό ποίημα, του Καβάφη, ας πούμε, ή του Βάρναλη, για να σατιρίσει γεγονότα της επικαιρότητας, π.χ. την αναχώρηση του Καραμανλή από την Ελλάδα το 1963 ή την αποστασία του 1965.

Φυσικά, η αξία της παρωδίας εξαρτάται και από το ποιητικό μέγεθος όχι μόνο του παρωδού αλλά και του παρωδούμενου. Όταν και οι δυο είναι μάστορες, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι απολαυστικό και να αντέξει στο χρόνο, σε αντίθεση με τις παρωδίες της σειράς, που προορίζονται να ξεχαστούν. Μια τέτοια παρωδία θα παρουσιάσω σήμερα — θα δούμε πώς παρώδησε ο Κώστας Βάρναλης την «Προσευχή του ταπεινού» του Ζαχαρία Παπαντωνίου.

Το παρωδούμενο ποίημα παραμένει και σήμερα γνωστό, αλλά στην εποχή του είχε κάνει πάταγο. Πράγματι, το εκδοτικό γεγονός των Χριστουγέννων του 1931 ήταν η κυκλοφορία της ποιητικής συλλογής Θεία δώρα του Ζαχαρία Παπαντωνίου. Το βιβλίο δέχτηκε διθυραμβικές κριτικές από τον Τύπο, επαινέθηκε δημόσια από πολιτικούς αρχηγούς όπως ο Αλέξ. Παπαναστασίου ή ο Γ. Καφαντάρης, αλλά είχε και εμπορική επιτυχία (όχι πάντοτε αυθόρμητη: γράφτηκε ότι η Εθνική Τράπεζα αγόρασε 2.000 αντίτυπα!) Αμέσως ξεχώρισε ένα ποίημα, «Η προσευχή του ταπεινού». Όχι άδικα:

Η προσευχή του ταπεινού

Κύριε, σαν ήρθεν η βραδιά, σου λέω την προσευχή μου.
Άλλη ψυχή δεν έβλαψα στον κόσμο απ’ τη δική μου.
Εκείνοι που με πλήγωσαν ήταν αγαπημένοι.
Την πίκρα μου τη βάσταξα. Μου δίνεις και την ξένη.

Μ’ απαρνηθήκαν οι χαρές. Δεν τις γυρεύω πίσω.
Προσμένω τα χειρότερα. Είν’ αμαρτία να ελπίσω.
Σαν ευτυχία την αγαπώ της νύχτας τη φοβέρα.
Στην πόρτα μου άλλος δεν χτυπά κανείς απ’ τον αγέρα.

Δεν έχω δόξα. Είν’ ήσυχα τα έργα που έχω πράξει.
Άκουσα τη γλυκιά βροχή. Τη δύση έχω κοιτάξει.
Έδωκα στα παιδιά χαρές, σε σκύλους λίγο χάδι.
Ζευγάδες καλησπέρισα που γύριζαν το βράδυ.

Τώρα δεν έχω τίποτα να διώξω ή να κρατήσω.
Δεν περιμένω ανταμοιβή. Πολύ ’ναι τέτοια ελπίδα.
Ευδόκησε ν’ αφανιστώ χωρίς να ξαναζήσω…
Σ’ ευχαριστώ για τα βουνά και για τους κάμπους που είδα.

Ωστόσο, αν και άξιος λογοτέχνης, ο Παπαντωνίου είχε ταυτιστεί απόλυτα με τα βενιζελικά κόμματα που νέμονταν την εξουσία τις δύο προηγούμενες δεκαετίες και είχε ωφεληθεί πολλαπλά από αυτό, έχοντας διοριστεί κατ’ επανάληψη νομάρχης, από το 1919 διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης (όχι εντελώς αταίριαστα: είχε σπουδάσει ζωγραφική και έγραφε τεχνοκριτικά άρθρα) και αργότερα καλλιτεχνικός σύμβουλος της Εκδοτικής Τράπεζας (που αργότερα εξελίχθηκε στην Τράπεζα της Ελλάδος) με παχυλούς μισθούς.

Σε συνδυασμό με την κάθε άλλο παρά ταπεινή υποδοχή του ποιήματος, οι στίχοι της «Προσευχής» ηχούσαν σχεδόν σαν πρόκληση — ή τουλάχιστον σαν πρόσκληση για παρωδία, στην οποία ανταποκρίθηκε με τον καλύτερο τρόπο ο Κώστας Βάρναλης, ο οποίος είχε απολυθεί από καθηγητής εξαιτίας της συμμετοχής του στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, στο λεγόμενο σκάνδαλο των Μαρασλειακών. Ο Βάρναλης λοιπόν, δημοσίευσε την εξής αριστοτεχνική (και δηλητηριώδη) παρωδία:

 Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΤΑΠΕΙΝΟΥ

Κύριε, σαν ήρθε η βραδιά και μάτι δε μας βλέπει
βρέχε σωρό διορισμούς στην ταπεινή μου τσέπη.
Την προσευχή μου, Κύριε, σου λέω με προθυμία
καμιά ψυχή δεν έβλαψα, εξόν απ’ τα ταμεία.

 Εκείνοι που με πλήγωσαν ήταν αγαπημένοι.
Που να μη την εβούτηξα θέση σπουδαία δε μένει.
Ήσυχα εγώ κι αθόρυβα τα έργα μου έχω πράξει
κι από Γραικύλους και Γκρεκούς το σύμπαν έχω εισπράξει

Στην πόρτα μου άλλος δεν χτυπά κανείς απ’ τον αγέρα
όλες εγώ τις χτύπησα (δουλειά μου κάθε μέρα).
Ήμουνα των μικρών παιδιών και των σκυλιών ο φίλος
κι όλων εγώ των Αρχηγών πιστός χαδιάρης σκύλος.

Σ’ ευχαριστώ για τα βουνά και για τους κάμπους που είδα.
(Αφού το Κράτος πλήρωνε, ζήτω η γλυκιά πατρίδα).
Σ’ ευχαριστώ, που μου’ δωκες χωρίς να μου ανήκει
τη θέση της Εκδοτικής και την Πινακοθήκη.

Για την καπατσοσύνη μου οι εχθροί θα με μισήσουν.
Ευδόκησε ν’ αφανιστούν χωρίς να ξαναζήσουν.
(Σιγά στ’ αφτί του θεού)

Με τρόπο της ποιήσεως δώσε μου, Κύριε, τώρα
τα πενήντα χιλιάρικα, τ’ αληθινά «θεία δώρα».

                                                            Καρχαρίας Παπαφαταούλας

(Από τα «Ηλίθια δώρα»)

Κάποιες επεξηγήσεις χρειάζονται. Η αναφορά σε «Γκρεκούς» είναι λογοπαίγνιο με τον Γκρέκο· ως διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης, ο Παπαντωνίου είχε πρόσφατα ταξιδέψει στη Γερμανία για να αγοράσει σε πλειστηριασμό τον πίνακα του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου «Η συναυλία των αγγέλων» για λογαριασμό της Πινακοθήκης. Τα «πενήντα χιλιάρικα» είναι το έπαθλο που είχε προκηρύξει η Ακαδημία Αθηνών για το καλύτερο ποιητικό έργο της χρονιάς, που σύμφωνα με τις φήμες προοριζόταν για τον Παπαντωνίου.

Η παρωδία δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό Νέοι Πρωτοπόροι, το ανεπίσημο λογοτεχνικό όργανο του ΚΚΕ, στο τεύχος του Φεβρουαρίου 1932. Σαν δείγμα παρωδίας, το βρίσκω έξοχο: επαναλαμβάνει ελαφρά παραλλαγμένους αρκετούς στίχους του υποδείγματός του, αντιστρέφοντας μαστόρικα το νόημα για να το αντιστοιχίσει στον βίο και την πολιτεία του ποιητή του. Η υπογραφή στάζει βιτριόλι: τα «Θεία» δώρα παραφράζονται σε «Ηλίθια», ο γλυκός Ζαχαρίας σε αδηφάγο Καρχαρία και ο Παπαντωνίου σε Παπαφαταούλα. Όχι τυχαία, στο ίδιο τεύχος του περιοδικού υπήρχε κι ένα τσουχτερό σχόλιο για την υπερπροβολή του βιβλίου του Παπαντωνίου, τη μαζική αγορά αντιτύπων από την Εθνική Τράπεζα κτλ.

Οι περισσότεροι παροικούντες τη λογοτεχνική πιάτσα της προπολεμικής Αθήνας σίγουρα θα ήξεραν ή θα μάντεψαν τον δημιουργό της παρωδίας, η οποία απέκτησε ευρύτερο ακροατήριο λίγο αργότερα, αφού αναδημοσιεύτηκε στην καθημερινή εφημερίδα Ελεύθερος Άνθρωπος, του Δημ. Πουρνάρα, που έκανε δριμεία κριτική στην κυβέρνηση Βενιζέλου από αριστερές θέσεις, χωρίς όμως να ταυτίζεται με το ΚΚΕ, με το οποίο βρισκόταν επίσης σε αντιπαράθεση.

Ο Βάρναλης ήταν φίλος με τον Πουρνάρα και αργότερα συνεργάστηκε με τα έντυπά του, πρώτα τον Ελεύθερο Άνθρωπο το 1934 (όπου δημοσίευσε τις ταξιδιωτικές εντυπώσεις του από την ΕΣΣΔ, τις οποίες σκοπεύω να εκδώσω στο τέλος του χρόνου) και μετά στον Ανεξάρτητο. Μόνο όταν, στις αρχές του 1936, το ΚΚΕ ήρθε σε οξύτατη σύγκρουση με την εφημερίδα Ανεξάρτητος και με τον Πουρνάρα προσωπικά, έπαψε κι ο Βάρναλης τη συνεργασία του.

Στο φύλλο του Ελεύθερου Ανθρώπου της 13.3.1932, με τον τίτλο «Η μεταμφίεσις ενός ποιητού» και τον επίτιτλο «Αποκριάτικη σάτιρα», δημοσιεύτηκε η ίδια παρωδία, με εκτενή εισαγωγή στην οποία δικαιολογείται η επίθεση εξαιτίας του «μοχθηρού χαρακτήρα» του Παπαντωνίου και της πολυθεσίας του, ενώ για τον παρωδό αναφέρεται υπαινικτικά ότι είναι «έτερος διακεκριμένος ποιητής — αποφεύγομεν ημείς τα ονόματα». Το κείμενο είναι πανομοιότυπο με τη δημοσίευση στους Νέους Πρωτοπόρους, με μόνη διαφορά ότι τώρα το υπογράφει ο Καρχαρίας Φαγαντωνίου.

Απ’ όσο ξέρω, ο πρώτος που απέδωσε ρητά την πατρότητα της παρωδίας στον Βάρναλη ήταν ο ο Μ.Μ. Παπαϊωάννου, που τη δημοσίευσε στο τεύχος αρ. 2 του περιοδικού Πολιτιστική (1984), στο άρθρο του «Θέματα από το έργο του Βάρναλη», το οποίο περιλήφθηκε αργότερα στο βιβλίο του Κώστας Βάρναλης – Μελέτες. Ο Παπαϊωάννου δεν θυμόταν το περιοδικό της πρώτης δημοσίευσης, ούτε το ψευδώνυμο (την ανεύρεση την οφείλουμε στον ιστορικό Γιώργο Πετρόπουλο), αλλά ίσως είχε πρόσβαση σε μεταγενέστερο χειρόγραφό της αφού το κείμενο που δίνει έχει μικρές αλλαγές σε σχέση με την πρώτη δημοσίευση.

Συγκεκριμένα, στον στίχο 4, ο Παπαϊωάννου δίνει “μονάχα τα ταμεία”, ενώ στον στίχο 6 δίνει “θέση καμιά δε μένει”. Επίσης, στον στίχο 8 “έχω αρπάξει”, ενώ από την εκδοχή του Παπαϊωάννου λείπει η “σκηνική οδηγία” μετά τον στίχο 18. Υπάρχουν και μικροδιαφορές στη στίξη ή με παράλληλους τύπους λέξεων. Οι αλλαγές που σημείωσα μάλλον βελτιώνουν το κείμενο και δεν αποκλείω ο Παπαϊωάννου να είχε χειρόγραφο του Βάρναλη -που πάντως δεν το βρήκα στο αρχείο του στο ΕΛΙΑ (που δεν είναι πλήρες) μια φορά που είχα κοιτάξει.

Παρόλο που σήμερα έχουν ξεχαστεί οι λεπτομέρειες από τις αντιπαραθέσεις της εποχής, και οι δυο ποιητές έχουν πάρει ο καθένας τη θέση του στην ιστορία της λογοτεχνίας μας, νομίζω ότι η παρωδία του Βάρναλη διατηρεί την αξία της σαν σάτιρα όχι ειδικά του Παπαντωνίου, αλλά του κάθε κρατικοδίαιτου διανοούμενου — αν και οι περισσότεροι σημερινοί ως λογοτεχνικά μεγέθη μάλλον ωχριούν μπροστά στον Παπαντωνίου.

Υστερόγραφο:

Η Προσευχή του ταπεινού παρωδήθηκε κι άλλες φορές. Τις ίδιες μέρες με την παρωδία του Βάρναλη, δημοσιεύτηκε στον “Φανό των Συντακτών”, την εφημερίδα που έβγαινε μία φορά το χρόνο με την ευκαιρία του αποκριάτικου χορού των δημοσιογράφων, μια παρωδία με τίτλο “Η προσευχή της ταπεινής” -η οποία δεν ήταν άλλη από την “κακούργα πεθερά” της πολύκροτης δολοφονίας Αθανασόπουλου, την Κάστρου.
“Κύριε σαν ήλθεν η βραδιά θα κάνω το σταυρό μου
άλλον γαμπρό δεν έσφαξα, μονάχα τον δικό μου”.
(όπως το βλέπω, κάποτε θα γράψουμε και για την υπόθεση αυτή).

Όμως, για το ίδιο θέμα έχει γράψει ποίημα και ο παππούς μου, ο Άχθος Αρούρης, σε ένα ποίημα που δεν μπορώ να το πω παρωδία (ο όρος ‘παρωδία’ έχει πάντα τη διάσταση της σάτιρας, αν όχι και του χλευασμού), αλλά ούτε και παράφραση, αφού κρατάει μόνο τον τίτλο από το ποίημα του Παπαντωνίου και το κοινό θέμα, αλλά δεν παραφράζει στίχους. Δεν έχει μεγάλη σημασία πώς θα το πούμε, και επειδή νομίζω ότι έχει αυτοτελή αξία, το παραθέτω πάλι, παρόλο που το έχω ήδη παρουσιάσει εδώ, τότε που το ιστολόγιο είχε μόλις κλείσει τον πρώτο μήνα της ζωής του.

Η προσευχή του ταπεινού
Ελέησόν με ο Θεός, κατά το μέγα ελεός σου
έτσι που εύσπλαχνα ελεείς κάθε πιστό σου.
Δεν είμαι τάχατες κι εγώ εικόνα και ομοίωση
του πάνσεπτου προσώπου σου με την κατάσπρη γενειάδα
και με το δίκιο μου, υποθέτω, σου ζητώ
μια κάποια λογικήν αποζημίωση
έτσι που στάθηκα πιστός μες στων δακρύων την κοιλάδα.
Ουράνιες δε ζητώ χαρές, αλλά στον κόσμο τον απτό
ζητώ να βρουν οι κόποι μου δικαίωση.
Τι να την κάνω τη διαβεβαίωση
μιανής ανέφελης ζωής στου Παραδείσου τη χλιδή,
αφού τη σήμερον πεινώ και χαραμίζω τη ζωή μου
σε μιας ανέκφραστης μιζέριας το μαράζι;
Θεούλη μου σε βεβαιώ δεν με πειράζει
την κουρασμένη αν πάρει ο διάβολος ψυχή μου
αρκεί το μαύρο μάτι μου χαρούμενο να δει
δυο τρεις αυγούλες ροδαλές, ήλιο και φως αληθινό
και τη χαρά να τη χαρεί κάτω απ’ τον γήινο ουρανό.
Τα περισσά εκ του πονηρού εστίν, καθώς το λες.

Οιλέξειςέχουντηδικήτουςιστορία.blog

Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι.

Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι.
 “Quem Deus vult perdere, dementat prius .”