Από γραπτά μαθητών….

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Νοεμβρίου 23, 2011

Ειδικά το τελευταίο είναι το καλύτερο…

Για γέλια ή για κλάματα !!!

- Η  δονοβλεψία είναι ασθένεια όπου δονεί το αίσθημα της οράσεως.

- Ετεροφαλή είναι τα αδέρφια που προέρχονται από τον ίδιο πατέρα. Από την ίδια μάνα λέγονται ετεροθηλή.

- Τρισκατάρατον είναι το πλοίον το έχον κατάρτια και στα τρία ιστία.

- Ο αλιγάτορας είναι συνδυασμένο ζώον: μισός άλιγας, μισός γάτορας.

- Το μητρικόν γάλα είναι προτιμώτερον του αγελαδινού, λόγω καλυτέρας εμφανίσεως στήθους γυναίκας.

- Στην αρχαιότητα ήταν όλα ηθικά και γνήσια, ακόμα και οι πόρνες λεγόντουσαν ιέρειες.

- Ψευδώνυμο είναι αυτό που χρησιμοποιείται από τους ποιητές, όταν ντρέπονται για την ποίησή τους.

- Η παρτιτούζα είναι οι νότες που έχουν μπροστά τους οι μουσικοί της συμφωνικής ορχήστρας. Ο μαέστρος δεν θέλει παρτιτούζα. Αυτός και μόνον αυτός, κρατάει τη βακέτα και την κουνάει τεντωμένη δώθε-κείθε, έχοντας κάτι το κοινόν στα οπίσθιά του. Το κοινόν δεν παίρνει μέρος σ’ όλα αυτά, μόνον βλέπει και ακούει έντονα καταγοητευμένον από την διέγερσιν.

- Αν ο Καραϊσκάκης ζούσε σήμερα θα έτριζαν τα κόκκαλά του.

- Παρ’ όλο που ο γέρος ήταν τυφλός, άκουσε τα πάντα!

- Σε περίπτωση λιποθυμίας, ξεκουμπώνουμε το πουκάμισο και τρίβουμε με οινόπνευμα. Αν είναι κορίτσι, ζητάμε συγνώμη και συνεχίζουμε ασταμάτητοι το τρίψιμο ανενόχλητοι, αλλά κάπως πιο απαλά, με ρυθμικό τρίψιμο επαφής, ώστε να το ευχαριστιέται και η ίδια.

- Πειστήρια έχομε πολλών ειδών. Δυο απ’ αυτά, τα γνωστότερα, είναι τα αστυνομικά και τα άχραντα.

- Το εθνικό σήμα της Ολλανδίας είναι το άνθος της τουλούμπας.

- Και ο νοών νοήμων.

- Εκ τη πρέφας του αναγεννάται, ως άλλος φοίνιξ.

- Το εμφιαλωμένο νερό προκαλεί εμφιάλτες.

- Ίδιος κι απαράδεκτος!

- Της έταξε λαχνούς με πετραχείλια.

- Το άλλο παιδί ήταν άσχημο, κακότροπο και οξύμωρο.

- Ο Διονύσιος ο Σολομών έγραψε τον Ύμνον εις μίαν και μόνον στιγμήν εθνικής εξάρσεως και υπερηφανείας. Όχι για άλλους λόγους.

- Ο Ρόμελ και ο Ρωμύλος βύζαξαν μια λύκαινα και έχτισαν τη Ρώμη.

- Ο Κωνσταντίνος Καντάφης ήταν Έλληνας ποιητής που κατοικούσε στη Λιβύη της Αλεξανδρείας.

Share this:

• Email
• Facebook
• Twitter
• Print
• Digg
• Reddit
• StumbleUpon

Like this:

Like

Be the first to like this post.

Αυτή η καταχώριση έγινε στις Νοεμβρίου 23, 2011 στις 5:56 μμ υπό ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ. Μπορείτε να παρακολουθήσετε τα όποια σχόλια σε αυτό το άρθρο μέσω RSS 2.0 ροή. Μπορείτε αφήστε σχόλιο, ή trackback από τον δικό σας ιστότοπο.

1. 

   Χριστιάνα είπε

   Νοεμβρίου 23, 2011 στις 6:18 μμ
   O Κωνσταντίνος Καντάφης με την Αλεξάνδρεια της…..Λιβύης………είναι όλα τα λεφτά… (από πού να το πιάσεις Χριστέ μου και πού να το αφήσεις….)
   Πάλι καλά που δεν είπαν ότι ο ποιητής ήταν και μέλος της σοσιαλιστικής διεθνούς….
   Πάντως, ευτυχώς υπάρχει και το αντίπαλον δέος…Ένα κοριτσάκι 5 ετών, είπε-ρε- σε άνα αγοράκι στο νηπιαγωγείο. Η…πολύ ευαίσθητη νηπιαγωγός το μάλωσε πολύ, μα πάρα πολύ.
   Ατάραχη η μικρή, της απαντάει αθώα (καλά, το αθώα ελέγχεται τα μάλα):
   - Γιατί κάνετε έτσι κυρία;
   Το ρε δεν είναι κακιά κουβέντα. Είναι ΝΟΤΑ!!!
   Απάντηση
2. 

   OMOGENIS/PATRIOTIS είπε

   Νοεμβρίου 23, 2011 στις 8:20 μμ
   Από γραπτό εξετάσεων στα Θρησκευτικά, Λύκειο Λασιθίου, 1985
   Δύο μεγάλα κόμματα που κυριαρχούσαν στην πολιτική ζωή του Ισραήλ ήταν τα Σόδομα και τα Γόμορα. Οι Σοδομιστές ήταν υπέρ της κοινωνικής ισότητας ενώ οι Γομαριστές ήταν εγωιστές και συντηρητικοί.
   Από έκθεση με ελεύθερο θέμα, Λύκειο Λάρισας, 1984
   Μια γυναίκα επίτοκος είναι γεμάτη επιτόκια. Πάντως, το γεννητούρι δεν διατρέχει κανέναν κίνδυνο.
   Από εργασία για τα Μαθηματικά, Λύκειο Τρίπολης, 1991
   Τρεις κύκλοι εφαπτόμενοι ο ένας με τον άλλον δημιουργούν τρίκυκλον
   Από γραπτό στην Ελληνική Ιστορία, Γυμνάσιο Περάματος Πειραιά, 1994
   Μόλις ο Αρχιμήδης ανακάλυψε την εκτίναξη του νερού, τρόμαξε τόσο πολύ, που τα ανέθεσε όλα στην πολιτική ηγεσία, ώστε να μην έχει καμία ευθύνη.
   Απάντηση
   • 

     OMOGENIS/PATRIOTIS είπε

     Νοεμβρίου 23, 2011 στις 8:29 μμ
     Γυμνάσιο Καρδίτσας, 1989
     Ο κύκλος δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος, εκτός αν σταματήσεις το διαβήτη.
     Από γραπτό μαθητή σε εξετάσεις για την Ιστορία – Γυμνάσιο Κορίνθου 1988
     Και οι Ρώσοι ανέδειξαν μεγάλους ποιητές όπως ο Πούσκας, ο Λένιν, ο Τρότσκι και ο Ιβάν ο Τρομακτικός. Από την ποίηση αυτή σώζεται σήμερα η Σιβηρία με την παγωμένη λίμνη των Κύκλων που ο Τσακ Κόφσκι την έκανε παλέτα.
     Από Έκθεση μαθητή του Γυμνασίου Αργοστολίου, 1992
     Ο Ε. Λύτης και ο Σ. Εφέρης είναι και οι δύο Έλληνες ποιητές κατηγορίας νόμπελ
     Από γραπτό μαθητή σε εξετάσεις για την Ιστορία – Γυμνάσιο Θηβών
     Όταν ο Οδυσσέας γύρισε πίσω στην Ιθάκη, βρήκε τους είκοσι ανεμιστήρες και την Πηνελόπη να τους δουλεύει στο φουλ.
     Απάντηση
     • 

       OMOGENIS/PATRIOTIS είπε

       Νοεμβρίου 23, 2011 στις 8:38 μμ
       Από διαγωνισμό στα Θρησκευτικά – Λύκειο Ξάνθης 1991
       Το ακριβώς αντίθετο της Αγίας Τριάδας είναι η Διαβολική Τριάδα, πυρ, συν γυναιξί και θάλασσα. Πράγματα του Σατανά.
       Από διαγωνισμό στη Γεωμετρία, Γυμνάσιο Ιωαννίνων, 1982
       Το τρίγωνο που φέρει δύο γωνίες λέγεται διαγώνιον.
     • 
3. 

   Amalia είπε

   Νοεμβρίου 23, 2011 στις 10:21 μμ
   Όταν οι Γερμανοί μπήκαν στην Ελλάδα (μιλάμε για το ΄41 όχι για τώρα  μας απέκοψαν όλα τα όργανα αναπαραγωγής
   Παν μέτρον άριστον βυθιζόμενον εντός υγρού χάνει το ήμισυ της αξίας του (Αρχιμήδης κατά μαθητή)
   Διαστημικός σταθμός είναι εκεί που κάνουν στάση τα διαστημόπλοια
   Απάντηση

Η Πόλις

Η Πόλις

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γή, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα,
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει.
Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις –
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γή την χάλασες.

ΠΕΡΙ ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΟΥ (ΑΚΡΙΤΑΣ)

Ακρίτας είπε...

Το έχω πεί πολλές φορές μια απο τις μεγάλες κατάρες της φυλής μας είναι η ευκολία στην σκέψη.

Ο αρθρογράφος κάνει το ίδιο λάθος που κάνουν και πολλοί όμοιοι του

Στην προσπάθεια εύρεσης της Ιστορικής αλήθειας λαμβάνει ως δεδομένα τα εξής: το σήμερα και το χτές και αντιπαραβάλλει αυτά τα δύο

Η ανεύρεση της Ιστορικής αλήθειας έχει δύο σημαντικές παραμέτρους της οποίες πολλοί αγνοούν ή παραγνωρίζουν.

Ενα ιστορικό γεγονός και η ιστορική αλήθεια που αυτό κουβαλά εξετάζεται πάντα με βάση τον χρόνο που μεσολαβεί απο την πραγματοποίηση του μέ την ανάλυση του

Δεύτερον εξετάζεται ως μέρος μιας συνέχειας και δεν απομονώνεται

Ενα ακόμα μέγα λάθος του αρθρογράφου είναι ότι παίρνει το δείγμα μιας μεοψηφείας κα ιχαρακτηρίζει με αυτό την πλειοψηφεία

Οποιος αφαιρεί κομμάτι της Ιστορίας μας απο το χτές εξαφανίζει ταυτόχρονα και ένα κομμάτι απ οτο μέλλον μας

Εριξε η εξέγερση του Πολυτεχνείου την χούντα;Φυσικά και την έριξε γκρεμίζοντας το φιλέλευθερο προσωπείο της

Φταίει η εξέγερση του Πολυτεχνείου για την εισβολή στην Κύπρο;Φυσικά και όχι γιατί απλά τα σχέδια εισβολής έχουν ιστορικό ορίζοντα που ξεκινά απο το 1964.Και όποιος ισχυριστεί ότι ο "Ασβός"- πράκτορας της CIA ο οποίος στην Κεσσάνη-Αλεξανδρούπολη ξεπούλησε την Ελλάδα και με την ανάκληση της μεραρχίας απο την Κύπρο έδωσε το πράσινο φώς της εισβολής ααφήνοντας την Κύπρο γυμνή είναι άμοιρος ευθυνών απλά δεν ξέρει που πατεί και που βρίσκεται

Το ίδιο ζαλισμένος είναι και ο αρθρογράφος

ΥΜΝΟΣ ΑΠΟΕΛ (ΑΚΡΙΤΑΣ)

ΥΜΝΟΣ ΑΠΟΕΛ

Στα κόνιστρα των αγώνων
που το πνεύμα μας κεντά
και το πνεύμα των προγόνων
πάντα αθάνατο πετά.

ΑΠΟΕΛ συ μας φτερώνεις
τη ψυχή και το κορμί
και τη νίκη καμαρώνεις
που σου φέρνουμε μ΄ορμή.

Κι΄ οταν βλέπεις νικηφόρα
τα δικά σου τα παιδία
που σου φέρνουνε για δώρα
των δαφνών τους τα κλαδία.

Στεφανώνεις την ορμή τους
κι η σημαία σου ποθεί
σαν ασκείται το κορμί τους
κι η ψυχή τους ν΄ασκηθεί
Και θα ψάλλουμε τον ύμνο
πάντοτε όλοι μαζί.

ΜΙΑ ΖΩΗ ΑΠΟΕΛ ΜΙΑ ΖΩΗ ΕΛΛΑΣ

Martin Niemöller - [Στην αρχή ήρθαν...]

ΚΥΡΙΑΚΉ, 19 ΙΟΥΝΊΟΥ 2011

Martin Niemöller - [Στην αρχή ήρθαν...]

Ο Μάρτιν Νίμελερ (Martin Niemöller, 1892 –1984) ήταν ένας Γερμανός λουθηρανός πάστορας και αντι-ναζί θεολόγος, γεννημένος στο Lippstadt της Γερμανίας ο οποίος έγινε γνωστός για κάποιο απόσπασμα λόγων του το οποίο αργότερα παρουσιάστηκε και ως ποίημα. Ένα ποίημα το οποίο σχολιάζει την (πολιτική) απάθεια της «σιωπηλής πλειοψηφίας» την εποχή του Γ' Ράιχ.  Αν και η αρχική του μορφή δεν είναι γνωστή καθώς και υπήρξαν πολλές παραφράσεις, το παρακάτω κείμενο είναι η πιο διαδεδομένη μορφή του και την οποία προτιμά και ο ίδιος ο Νίμιλερ, όπως αποκρίθηκε  μετά από σχετική ερώτηση για αυτό πολλά χρόνια αργότερα. 

“Στην αρχή ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους.

Δεν ήμουν Εβραίος και δεν φώναξα.

Μετά ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές.

Δεν ήμουν κομμουνιστής και δεν φώναξα.

Έπειτα ήρθε η ώρα των σοσιαλδημοκρατών.

Δεν ανήκα σ΄ αυτό το κόμμα και δεν έβρισκα λόγο να διαμαρτυρηθώ.

Ακολούθησαν οι ομοφυλόφιλοι.

Ούτε κι αυτό σκέφτηκα ότι με αφορούσε.

Στο τέλος ήρθε η σειρά των τσιγγάνων.

Ούτε και τότε βρήκα λόγια για να εκφράσω την αντίθεσή μου. 

Ο επόμενος στη σειρά ήμουν εγώ.

Αλλά δεν υπήρχε κανείς για να φωνάξει”

Οδ. Ελύτης - «Ο εκτροχιασμός είναι αναπόφευκτος...»

ΠΑΡΑΣΚΕΥΉ, 9 ΣΕΠΤΕΜΒΡΊΟΥ 2011

Οδ. Ελύτης - «Ο εκτροχιασμός είναι αναπόφευκτος...»

Έργο του Κων. Παρθένη

Σήμερα, σε πείσμα των καιρών, θα ήθελα πολύ να αφιερώσω την σημερινή ανάρτηση σε ένα πεζό κείμενο του Ὀδυσσέα Ἐλύτη, ένα κείμενο, ναι πεζό, αλλά όχι λιγότερο ποιητικό και όχι χωρίς την ευαισθησία, τον ρομαντισμό μα και τον ρεαλισμό του Ποιητή. Θέλω να παραθέσω ένα αυτοτελές απόσπασμα από «τὰ Δημόσια καὶ τὰ Ἰδιωτικά» που γράφτηκε 6 χρόνια πριν τον θάνατό του το 1996, χωρίς σχόλια αυτή την φορά. Το απόσπασμα το παραθέτω λίγο κουτσό, μάλλον «ροκανισμένο» και γυμνό και όχι με την γραφή που το παρέδωσε με τους τόνους και τα πνεύματα ο μεγάλος Ποιητής που τόσο αγωνίστηκε για αυτήν. Ας μου το συγχωρέσει αυτό ο αναγνώστης.

ΤΩΡΑ ΟΙ ΤΡΙΛΙΕΣ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ που άκουγα τα ξημερώματα ρέπει να 'χουν φτάσει μακριά, να τρέχουν μια δω μια κει και να συρράπτουν τα κομματάκια της πραγματικότητας, τέτοιας που την εκαταντήσαμε. Να μπορούν οι θεοί να διαβάσουν τι γίνεται δω πέρα. Στα πλαϊνά μου τραπέζια οι ντόπιοι αυτοί έχουνε πέσει με τα μούτρα στις εφημερίδες που μόλις έφερε το μεσημεριανό αεροπλάνο. Μυστήριοι άνθρωποι. Τους ξέρω χρόνια, τους παρακολουθώ, τους μελετώ σαν να 'τανε πειραματόζωα. Στις κοινωνικές τους σχέσεις, τις οικογενειακές αλλά και τις έπαγγελματικές, συμπεριφέρονται με μιαν ευθύτητα και μια ψυχική εύγένεια που μαρτυρούν κοιτάσματα χρυσού στο προγονικό τους υπέδαφος.

Η κρίση τους είναι καθαρό μαχαίρι. Κόβει τα πράγματα σε καλά και κακά, μαύρα και άσπρα, όπως μας τα 'μαθε η μάνα μας. Έτσι όμως κι έμπλακούν στα συνθήματα που τους προσφέρουν με τον δικό τους, δόλιο τρόπο οι πολιτικές παρατάξεις, η καθαροσύνη αυτή χάνεται. Και τα μεν και τα δε είναι όλα καλά εάν βρίσκονται από το μέρος μας και όλα κακά εάν βρίσκονται από το άλλο. Δεν υπάρχει τρόπος να χωριστούν αλλιώς. Ούτε κανείς βιοχημικος η όφθαλμολόγος θα μπορούσε να μας εξηγήσει πως γίνεται τόσο ετερόκλητα πράγματα ν' αποκτούν έξαφνα το ίδιο χρώμα και να θολώνουν το ίδιο μυαλό. Και το ωραίο είναι ότι σε τελικήν ανάλυση, τη νύφη την πληρώνεις εσύ, που βρίσκεσαι απ' τους απ' έξω. Δέν τολμάς να τραβήξεις μιαν άπο τις αξίες που πιστεύεις ότι ικανοποιούν την εθνική σου φιλαυτία, και βλέπεις να βγαίνουν μαζί της ενα σωρό άνθρωποι των χρηματιστηρίων, που ανεβοκατεβαίνουν στην κόλαση όπως στο σπίτι τους. Δεν κοτάς ν' άγγίξεις μιαν απο τις αξίες που ικανοποιούν τα αισθήματά σου για κοινωνική δικαιοσύνη, και βρίσκεσαι να «κάνεις πορεία» μ' έναν συρφετό άνθρώπων που δεν έχουν δική τους σκέψη αλλά την περιμένουν από τον καθοδηγητή τους.

Έτσι όμως η ψυχή μας υποχρεώνεται να κυλήσει πάνω σε δύο γραμμές που αδυνατουμε να παραλληλίσουμε. Ο εκτροχιασμός είναι αναπόφευκτος. Θεέ μου! Κι εγώ που ονειρευόμουν να παραλληλιστούν άλλου είδους γραμμές, κι απέβλεπα στις συντεταγμένες του γυμνού σώματος και της δικαιοσύνης, της άλκης και της ιερότητας, του παρθενικού και του ηδυπαθούς! Που ζητούσα να καθαγιασθούν πρώτα μέσα στο άδυτον του κάθε ιδιώτη τα «κοινα», και έτσι μόνον να γίνουν κανόνες ζωής για όλους, με το ίδιο ήθος και την ίδια δύναμη.

Ουτοπία; Μπορει, γιατί οχι; μια εκδοχή ανάμεσα στις άλλες είναι κι αυτή, μόνο που έχει λιγότερες πιθανότητες. Κι ύστερα κακολογούν τους ποιητές ότι δεν έχουν τη δυναμη ν'αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα, μόνον κάθονται και ρεμβάζουν. Καλά κάνουν. Να βάζεις με το νού σου αβρά πράγματα, και μάλιστα να τα βλέπεις απ' την ανάποδη, χρειάζεται να 'σαι σκληρός. Η μήπως αδιάφορη και σκληρή δε δείχνει πάντα να είναι μέσα στις συμφορές μας η φύση; Μα είναι; 'Η ζητάει τ' άδύνατα; Να εκπληρώσει τον προορισμό της, χωρίς ν' αφεθεί να κλονιστεί από το χτυποκάρδι μας; Αυτό είναι. Το 'νιωσα δυνατά στον πόλεμο, πάνω στην υποχώρηση του '41, μέσα στο φούντωμα της άνοιξης, όταν έδινα βουτιά στα ριζά τών ολάνθιστων σύδεντρων για να καλυφθώ από τα γερμανικά στούκας. Με το μάγουλο στο υγρό χώμα ζητούσα βοήθεια, συμπόνια, προστασία να μού ψιθυρίσουν αυτά τα μπουμπουκιασμένα κλωνιά έναν παρήγορο λόγο. Τίποτε. Το μόνο που ζητουσαν ήταν να μού υποβάλουν το «αιώνιο» που είχαν ταχθεί ν' άντιπροσωπεύουν. Έτσι ο ποιητής. Σκληρός. Και να ζητάει τ' αδύνατα.

Ω να μπορούσανε, λέει και τα οργανωμένα κράτη να διαμορφώσουν μια δημόσια ζωή με νόμους σαν αυτούς που διέπουν το άτομο. Να επιφοιτούσε στα κοινά η ψυχή, και μια διαταγή του υπουργείου Υγείας να ξαπόστελνε στα εργοστάσια επεξεργασίας απορριμμάτων όλες τις πενταροδεκάρες τών συμφερόντων, για να βγουν έστω και λίγα γραμμάρια ομορφιάς. Να έπαιρνε πότε πότε η συνεδρίαση του Κοινοβουλίου τις προεκτάσεις που παίρνει ενα δάκρυ οταν διαθλά τις αθλιότητες όλες κι απομένει να λάμπει σαν μονόπετρο. Κοντολογίς, να μπορούσαν και τη σημασία των λαών να τη μετράνε όχι από το πόσα κεφάλια διαθέτουνε για μακέλεμα, όπως συμβαίνει στις μέρες μας, αλλά άπ' το πόση ευγένεια παράγουν, ακόμη και κάτω από τις πιο δυσμενείς και βάναυσες συνθήκες, όπως ο δικός μας ο λαός στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, όπου το παραμικρό κεντητό πουκάμισο, το πιο φτηνό βαρκάκι το πιό ταπεινό εκκλησάκι, το τέμπλο, το κιούπι το χράμι όλα τους αποπνέανε μιαν αρχοντιά κατά τι ανώτερη των Λουδοβίκων. Τί σταμάτησε αυτά τα κινήματα ψυχής που αξιώθηκαν κι έφτασαν ως τις κοινότητες; Ποιός καπάκωσε μια τέτοιου είδους αρετή, που μπορούσε μια μέρα να μας οδηγήσει σ'ενα ιδιότυπο, κομμένο στα μέτρα της χώρας πολίτευμα; Όπου το κοινόν αίσθημα να συμπίπτει με κείνο τών αρίστων. Τι έγινε η φύση που μαντεύουμε αλλά δεν τη βλέπουμε; ο αέρας που ακούμε αλλά δεν τόν εισπνέουμε;

Κουράστηκα να τα λέω. Θα 'θελα να μην είχα πια τίποτα να πώ, αλλά πως, που νιώθω να 'μαι ακόμη γεμάτος, φορτωμένος με τόνους ανέμων, τσουβάλια Ιουλίων, καλαθούνες ανθέων... τα μώβ ξεχειλίζουν. Τα σκούρα μού κόβουν τους αγκώνες. Πολλά γαιώδη μουλιάζουν τα ρούχα μου. Άλλα, ελαφρότερα, γίνονται στοές, ρόπτρα, γεφυράκια, τρούλοι. Ανάγκη να ξεφορτώσω. Πως όμως, που αυτά πλέον έγιναν στοιχεία του οργανισμού μου; Έτσι και τ' άδειάσω, έσβησα.

Όταν έγραφα ότι αυτό το κείμενο θα το παραθέσω σε «πείσμα των καιρών» μάλλον δεν εννοούσα και σε πείσμα της επικαιρότητας και νομίζω πως σχεδόν κάθε λέξη, κάθε πρόταση κάπως συμπληρώνει ένα κενό που χάσκει απουσία - όσο γίνεται - καθαρών ανθρώπων. 

Λίγες οι λέξεις, μα τα νοήματα πολλά όπως και η χροιά του πόνου. Μα, να είναι ο πόνος, ο ιδεατός, ενός ρομαντικού-ουτοπιστή ή αυτός ενός ανθρώπου που βλέπει τον «αναπόφευκτο εκτροχιασμό» μιας ψυχής ή ενός λαού να συντελείται μπροστά του;  Αυτό δυστυχώς δεν το ξέρω μα αν είναι να διαλέξω σήμερα, μάλλον θα επιλέξω το τελευταίο. 

Γιάννης Ρίτσος - «Ο Επαναστάτης» [Ποίημα & Video]

ΠΈΜΠΤΗ, 23 ΙΟΥΝΊΟΥ 2011

Γιάννης Ρίτσος - «Ο Επαναστάτης» [Ποίημα & Video]

Ζωγραφική σε πέτρα του Γ. Ρίτσου

Από το ψηφιακό αρχείο της ΕΡΤ κλέβω σήμερα - περισσότερο ως απάντηση στην χθεσινή ανάρτηση, ένα μικρού μήκους ντοκυμαντέρ για τον Γιάννη Ρίτσο, «τον ποιητή της Ρωμιοσύνης», ο οποίος «αυτοβιογραφείται, μεταφέροντας μνήμες από τα παιδικά του χρόνια, τη ζωή, την εξορία του και αναλύοντας το ποιητικό και εικαστικό έργο του.

[...]Κατά τη διάρκεια της εκπομπής ο Γιάννης Ρίτσος διαβάζει το Ποίημα «Ο Επαναστάτης» από τη συλλογή «Τα Αρνητικά» και αποκαλύπτει αξιόλογα δείγματα της εικαστικής του τέχνης».

Το Ντοκυμαντέρ «Γιάνης Ρίτσος, Ποίηση και Εικόνα» θα το βρείτε ολόκληρο ΕΔΩ ( http://www.ert-archives.gr/V3/public/pop-view.aspx?tid=68575&tsz=0&act=mMainView )

Αλλά πιστεύω θα ήταν λάθος να μην σταθούμε λίγο σε αυτό το τελευταίο ποίημα.Αναγράφω:

Ο Επαναστάτης

Άνθρωποι, δήθεν ανιδιοτελείς, ζητούσαν να τον προστατεύσουν

(προστατευμένοι οι ίδιοι απ τ όνομά του).

Μην κάνεις ετούτο ή τ΄ άλλο- του λέγαν˙

μη δίνεις στόχο, μη λύνεις τα κορδόνια σου ή τη ζώνη σου μπροστά τους,

μη γίνεσαι θύμα κάθε τόσο της ειλικρίνειάς σου.

Εκείνος τους χαμογέλαγε συγκατανευτικά

κι έπαιρνε με τα δυό του δάχτυλα μόνον

ένα ένα τα «μη» τους και τα πέταγε μες το δοχείο απορριμάτων

μαζί με τα ρούχα του.

Κι έτσι γυμνός, ωραίος, επαναστάτης,

φορώντας μονάχα τα τρύπια του (απ τις πολλές ορειβασίες) παπούτσια,

πέρασε κάτω απ' τις ζητωκραυγές και τις κατάρες

και χάθηκε γαλήνιος μέσα στην αθανασία

Και πρέπει αυτή τη στιγμή να παραθέσω ξανά τα λόγια του ίδιου του Ρίτσου:

«Το ποίημα που σας διάβασα είναι από την τελευταία μου παραγωγή, μια συλλογή που έχει τον τίτλο «Τα αρνητικά της σιωπής». Δηλαδή για να μπορέσει κανένας να τα δει αυτά τα ποιήματα, πρέπει να τους κάνει την εμφάνιση, να τα αποκρυπτογραφήσει, ώστε το μαύρο να φανεί άσπρο και το άσπρο μαύρο. Πάντοτε χρειάζεται μια τέτοια αποκρυπτογράφηση . Η ποίηση μιλάει για όλα και για αυτό ακριβώς το λόγο, εξαιτίας της πυκνότητος, απαιτεί μια ανάλογη προσοχή και μιαν ανάλογη διαδικασία έρευνας για να μπορέσει κανένας να υπεισέλθει στο νόημα του ποιήματος Και έτσι ακούσατε τον επαναστάτη[...]»

Προσωπικά για μένα, είναι ένα ποίημα εξαιρετικά αφιερωμένο σε όσους έχουν Ελπίδα και αισθάνονται και είναι Ελεύθεροι. Σε όσους πολεμούν με ένα όραμα που το βιώνουν, ένα όραμα συνάμα προσωπικό αλλά και οικουμενικό, χωρίς προφάσεις και υποκρισίες. Για αυτούς που δεν αντέχουν να ενδύονται άκριτα και σχεδόν άβουλα ιδεολογίες που στο τέλος μπορεί να μην πιστεύουν αλλά και που προτιμούν να προχωρήσουν γαλήνια και ωραίοι με την γύμνια της συνείδησης και της αυθεντικότητάς τους.
Ένα ποίημα αφιερωμένο σε όσους ανίστανται σε κείνους που δεν μιλούν με θεωρίες και δεν γνωρίζουν (πια) κόμματα και παρατάξεις. Σε αυτούς που τελικά θα μείνουν ανήμποροι, ξεγυμνωμένοι και πλανεμένοι σε ένα κόσμο στενό που χωράει ίσα ίσα τους εαυτούς τους....


Και θέλω να κλείσω με λίγα λόγια για την ποίηση όπως την βλέπει ο ίδιος ο ποιητής. Μεταγράφω από το ντοκυμαντέρ:

«Η γραφή της ποίησης δεν είναι ένα πάρεργο, δεν είναι ένα χόμπι, είναι μαι βαθύτατη αναγκαιότητα, και όχι προσωπική αλλά καθολική αναγκαιότητα, δηλαδή όλων των ανθρώπων. Είναι η ανάγκη της επαφής, της επικοινωνίας, της μετάδοσης μια βαθύτατης εμπειρίας και της δημιουργίας ενός πλατύτατου κλίματος αδερφοσύνης, πέρα από τις διαφορές, πολιτικές, ιδεολογικές, παραδοσιακές, θρησκευτικές, φυλετικές, πολύ πιο πέρα. Η ποίηση είναι εκείνη που παραμερίζει εκείνα τα στοιχεία που χωρίζουν τους ανθρώπους, ανακαλύπτει και αναδεικνύει αυτά τα στοιχεία που τους ενώνουν. Για αυτό η λειτουργία της έχει μια εξαιρετικά μεγάλη κοινωνική σημασία και όπως έχουν πει μεγάλοι αισθητικοί «οι Ποιητές είναι οι οργανωτές του κοινωνικού συναισθήματος», και ακόμη, κάποιοι άλλοι έχουν πει: «οι Ποιητές είναι οι αρχιτέκτονες της ανθρώπινης ψυχής».

Κ. Παλαμάς - Ο Γκρεμιστής και ο Κτίστης

ΤΡΊΤΗ, 19 ΙΟΥΛΊΟΥ 2011

Κ. Παλαμάς - Ο Γκρεμιστής και ο Κτίστης

Κ. Παλαμάς

Το 1937 η «επίσημη Ελλάδα» απεφάσισε να τιμήσει για ακόμη μια φορά τον Κωστή Παλαμά στήνοντας την προτομή του στον Εθνικό Κήπο για το μεγάλο του έργο, ένα έργο το οποίο ίσως ακόμη και μέχρι σήμερα δεν έχουμε καταλάβει πλήρως αν όχι επιφανειακά.
Δεν μπορώ παρά να μπω στον πειρασμό να παραθέσω τις σκέψεις του Νίκου Ζαχαριάδη για αυτό το γεγονός από τον πρόλογο της μελέτης του «Ο αληθινός Παλαμάς», και ανεξάρτητα από τις πραγματικές προθέσεις της τότε «επίσημης Ελλάδας» νομίζω αξίζει να αναλογιστούμε πώς και εμείς μέχρι σήμερα μεταχειριζόμαστε και κατανοούμε το έργο του κάθε Παλαμά, που ονομάζουμε μεγάλο και τιμούμε. Αναγράφω:

Η σημερινή επίσημη Ελλάδα [Νοεμβριος 1937] αποφάσισε να στήσει την προτομή του Παλαμά στον Εθνικό Κήπο. Έτσι φτηνά και εύκολα πάνε να ξοφλήσουν με τον ποιητή, που η δημιουργία του στο πιο βαθύ και πιο πραγματικό νόημα της τόσο τους είναι ξένη και τόσο τη φοβούνται. Όποιος έχει λίγο-πολύ γερό μάτι δε δυσκολεύεται διόλου να ξεδιαλύνει τους πραγματικούς σκοπούς της «χειρονομίας της προτομής». Η αντίδραση βιάζεται μια ώρα αρχύτερα να ξεφορτωθεί τον Παλαμά, να τον χώσει ζωντανό στον τάφο, να γλυτώσει απ' το βραχνά του. Είναι άραγε αληθινά όλ' αυτά; Γιατί η πολυπρόσωπη ελληνική αντίδραση, επίσημη και ανεπίσημη, ν' αντιπαθάει τον Παλαμά και να τον φοβάται, που, μολαταύτα, τόσο τον «ετίμησε» και τον «δοξάζει»;

Το πρώτο που θάχε κανένας να πει είναι ότι τέτοια επιβλητικότητα και τέτοιος όγκος, μια τόσο μεγάλη ποιητική δόξα, δύσκολο είναι να μην τιμηθεί και να μη δοξασθεί κατά έναν όποιον τρόπο. Ώστε οι τιμές και οι δόξες, που γίνονται στον Παλαμά, είναι αναγκαστικές και υποχρεωτικές, γιατί δε μπορούσε να γίνει και αλλοιώτικα. Ούτε και ουσιαστικά πρόσθεσαν τίποτα στο μεγαλείο του ποιητή. Το δεύτερο είναι πως όλες αυτές οι «τιμές» και «δόξες» και η βιαστική «χειρονομία της προτομής», κρύβουνε μια μεγάλη δόση υστεροβουλίας. Με το γιορταστικό κάθε φορά ντόρο γίνεται προσπάθεια να χαντακωθεί η ουσία, το βαθύ και πραγματικό νόημα της παλαμικής δημιουργίας. Δε θέλουνε ν' αποκαλύψουνε στα πιο πλατειά λαϊκά στρώματα το αληθινό περιεχόμενο του παλαμικού έργου, γιατί ένα τέτοιο πράμα δε συμφέρει στην πολυκέφαλη και ποικιλόμορφη αντίδραση [...]

από τον Πρόλογο, Ο Αληθινός Παλαμάς, Νοέμβριος 1937

Γ. Ρίτσος - Με αυτές τις πέτρες

ΤΕΤΆΡΤΗ, 31 ΑΥΓΟΎΣΤΟΥ 2011

Γ. Ρίτσος - Με αυτές τις πέτρες

Γ. Ρίτσος - Ζωγραφική
σε Πέτρα

Μετά από λίγες μέρες απουσίας - ήρθε σήμερα και η τελευταία μέρα του Αυγούστου να χαιρετίσει έτσι μεσοβδόμαδα και ίσως κάπως ασήμαντα το καλοκαίρι - θα ήθελα πολύ να αναγράψω ένα ολιγόστιχο ποίημα του Γιάννη Ρίτσου και κάποιες σκεψεις, τώρα που οι μέρες μικραίνουν και το φθινόπωρο επιστρέφει ίσως κάπως πιο δύσκολο...

Μ᾽ αὐτὲς τὶς πέτρες

Φύσηξε ξαφνικὸς ἀγέρας. Τρίξαν τὰ βαριὰ παντζούρια.
Σηκώθηκαν τὰ φύλλα ἀπ᾽τὸ χῶμα. Φύγανε, φύγανε.
Ἒμειναν μόνο οἱ πέτρες. Πρέπει μ᾽ αὐτὲς νὰ βολευτοῦμε τώρα·
μ᾽ αὐτές, μ᾽ αὐτές, – ξαναλέει. Ὃταν ἡ νύχτα κατεβαίνει
ἀπ᾽ τὸ μεγάλο μελανὶ βουνὸ καὶ ρίχνει τὰ κλειδιὰ μας στὸ πηγάδι, –
πέτρες μου, πέτρες μου, – λέει – νὰ πελεκήσω ἓνα-ἓνα
τ᾽ἂγνωστα πρόσωπά μου καὶ τὸ σῶμα μου, μὲ τὃνα μου χέρι
σφιγμένο δυνατά, ὑψομένο πάνω ἀπ᾽τὸν τοῖχο.  

30. V. 68

από την συλλογή Πέτρες, Επαναλήψεις, Κιγκλίδωμα

Οι πέτρες είναι ύλη, σκληρή, δύσκολη, άγονη, ίσως φτωχική και μάλλον περιφρονημένη – το μόνο που απομένει όταν όλα εξανεμίζονται, όταν φυσάει ο «ξαφνικός αγέρας».  Η πέτρα γίνεται στοιχείο κοινό, στοιχείο βασικό στην ποίηση του Ρίτσου, κάτι που μαρτυρά και ο τίτλος της συλλογής (γραμμένη κυρίως στο στρατόπεδο συγκέντρωσης πολιτικών κρατουμένων στην Λέρο).  Πολλές φορές οι πέτρες και τα βράχια, έννοιες συνυφασμένες με αυτές του ήλιου, της ελιάς, θα γίνουν τελικά σύμβολο συνεκδοχής ολάκερης της ελληνικής γης, και της ρωμιοσύνης : «αὐτὲς οἱ πέτρες δὲ βολεύονται κάτου ἀπ᾿ τὰ ξένα βήματα», «Ἐτοῦτο τὸ τοπίο εἶναι σκληρὸ σὰν τὴ σιωπή, σφίγγει στὸν κόρφο του τὰ πυρωμένα του λιθάρια, σφίγγει στὸ φῶς τὶς ὀρφανὲς ἐλιές του καὶ τ᾿ ἀμπέλια του, σφίγγει τὰ δόντια» «Μαρμάρωσαν τὰ δέντρα, τὰ ποτάμια κ᾿ οἱ φωνὲς μὲς στὸν ἀσβέστη τοῦ ἥλιου. Ἡ ρίζα σκοντάφτει στὸ μάρμαρο. Τὸ μουλάρι κι ὁ βράχος. Λαχανιάζουν. » (Ρωμιοσύνη, μέρος Ι )  

Έτσι ίσως όταν φαίνεται πως σχεδόν όλα χάνονται, όταν ακόμη ἡ νύχτα κατεβαίνει ἀπ᾽ τὸ μεγάλο μελανὶ βουνὸ καὶ ρίχνει τὰ κλειδιὰ μας στὸ πηγάδι, όταν χάνεται σχεδόν κάθε προοπτική για λύσεις, αυτό που μένει δεν είναι μάλλον λίγο.  Αυτό που μένει είναι αυτές οι άβολες πέτρες, αυτή η μάλλον περιφρονημένη ύλη που παραδόθηκε τόσους αιώνες και διαμορφώνεται και διαμορφώνει τα πρόσωπα, τις υποστάσεις της ιδιαίτερης μα και κοινής μας φύσης. 

Παραμένει εκεί ως παράδοση, ως υλικό στο οποίο μπορούμε να επανέλθουμε και με αυτό να πελεκίσουμε νέα πρόσωπα, να βρούμε νέα «κλειδιά» στα προβλήματά μας, έναν νέο τρόπο ύπαρξης προσωπικό (δηλαδή όπου η διαφορετικότητα έρχεται ως λόγος σχέσης) αλλά με την ίδια ουσία · αρκεί να έχουμε θέληση, το χέρι «σφιγμένο δυνατά, ὑψομένο πάνω ἀπ᾽τὸν τοῖχο» και από κάθε πρόκληση.

Γιάννης Ρίτσος - Ύσταστος Οβολός

ΤΕΤΆΡΤΗ, 29 ΙΟΥΝΊΟΥ 2011

Γιάννης Ρίτσος - Ύσταστος Οβολός

Ζωγραφική σε πέτρα του Γ. Ρίτσου

Μια μικρή αλλαγή σχεδίων για σήμερα κυνηγόντας τις εξελίξεις με έναν άλλο τρόπο, και έτσι ένα ακόμη ποιήμα εξαιρετικά αφιερωμένο στην επικαιρότητα:

Ο Ύστατος Οβολός

Δύσκολες ώρες, δύσκολες στον τόπο μας. Κι αυτός ο περήφανος,

γυμνός, ανυπεράσπιστος, ανήμπορος, αφέθηκε να τον βοηθήσουν,

εγγράψαν υποθήκες πάνω του, πήραν δικαιώματα, αξιώνουν,

μιλάνε για λογαριασμό του, του ρυθμίζουν την ανάσα, το βήμα,

τον ελεούν, τον ντύνουν μ' άλλα ρούχα ξέχειλα, χαλαρωμένα,

του σφίγγουν μ' ένα καραβόσκοινο τη μέση. Εκείνος,

μέσα στα ξένα ρούχα, ούτε μιλάει κι ούτε πια χαμογελάει

μη και φανεί που ανάμεσα στα δόντια του κρατάει (ως και την ώρα του ύπνου)

σφιχτά σφιχτά, σαν ύστατο οβολό του, (μόνο τώρα βιός του)

γυμνό, απαστράπτοντα κι ανένδοτο, το θάνατό του.

7. ΧΙ. 1968

Από την συλλογή Κιγκλίδωμα



Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να σχολιάσω ή να συμπληρώσω. Απλά ίσως αξίζει να αναρωτηθεί κανείς για το πρόσωπο στο οποιο αναφέρεται ο ποιητής και ίσως να αποπειραθεί να διερευνήσει τους λόγους που μπορεί να αφέθηκε σε αυτήν την τύχη που το μόνο που του άφησε ως ύστατο οβολό ελευθερίας να είναι ο θανατός του.  Προσωπικά πιστεύω ότι δεν αναφέρεται στον θάνατο ως μια επιλογή λύτρωσης αλλά αντίθετα με την λέξη θάνατο, την ανυπαρξία, θέλει να τονίσει μέσα από την αντίθεση που δημιουργείται την δύναμη της ίδιας της ύπαρξης του ατόμου, της συνείδησης, και να δηλώσει έτσι την αδυναμία που έχουν οι "άλλοι" να την αλλοιώσουν, να την καταλύσουν ή και κατακτήσουν όσο και αν ρυθμίζουν την κάθε ανάσα.  Και ακόμα αν η προσπάθεια αυτή φθάσει στον θάνατο, ο θάνατος θα διαλαλήσει την μεγάλη ήττα τους.

Και επι τη ευκαιρία δανείζομαι από μια παρόμοια ανάρτηση με εξαιρετική ανθολογία:

"Η ζωή του Γιάννη Ρίτσου είναι μια πορεία μέσα στην πίκρα. Απώλειες αγαπημένων προσώπων, αρρώστιες, φυλακίσεις, εξορίες, παρανομία, σανατόρια, θάνατοι.
Κι όμως. με την ποίησή του υψώνει πεισματικά τη φωνή του στο φως. Αμετακίνητα αγωνιστής της ζωής, προσβλέπει σε σταθερά οράματα, στην ίδια τη ζωή, στον Άνθρωπο.
Στις δύσκολες ώρες που περνάμε προστρέχουμε στην εμμονικά προσηλωμένη στο φως ποίησή του. Αντλούμε και δυναμώνουμε απ' αυτή.
Στις άγονες μέρες αντιπροτείνει την αδιάπτωτη περηφάνια που δεν του επιτρέπει να παραδίδει το χαμόγελό του:

Απελπισμένος χαμογελώ

γιατί δεν έμαθα να γυρεύω

και σωπαίνω περήφανος

γιατί δεν έμαθα να μη θέλω.

 (Ο ξένος)

"Εναποθέτει στο δικό μας χέρι τη δυνατότητα να αντιστρέψουμε το μαύρο:

Το μαύρο, απ' τ' άλλο του μέρος 

άσπρο είναι. Δική σου δουλειά

να το αντιστρέψεις.

(3χ111 τρίστιχα)



"Και μπορεί να βλέπει το φως των αστεριών να ανθίζει πάνω από την πίκρα:

"Θάθελα να σου στείλω ένα μπουκέτο αστέρια, από κείνα που ποτέ δεν παύουν ν' ανθίζουν πάνουν απ' την πίκρα μας"

(γράφει στην Καίτη δρόσου το 1950 από την εξορία)

"Αρνείται να τον γεράσουν οι καταστάσεις, δεν ξεπουλάει τη νιότη του:

"γερνάω από μια νιότη απέραντη που δεν εννοεί να γεράσει"

( Το τερατώδες αριστούργημα) 

και
"κάθε πρωί που ξυπνώ είμαι μιαν αιωνιότητα πιο νέος από χτες"(Ο Αρίοστος αρνείται να γίνει Άγιος)

"Και εστιάζει επίμονα στο νέο που γεννάει η ζωή, που κατακτάει ο άνθρωπος:

"Μες απ' τις σκοτεινές στοές των δέντρων

ανηφορίζει βέβαιος ο χυμός

κι ανάμεσα απ' τη σύγχυση των κλαδιών και των φύλλων

ο καρπός δείχνει σταθερό το πρόσωπό του

με τα μάγουλα ολοπόρφυρα απ' τη χαρά να προσφερθεί

στον άνθρωπο και στο καινούργιο δέντρο."

Λόγος-καταφύγιο,λόγος-ορμητήριο προσπάθειας, αγώνων και κατακτήσεων"

από  το http://logotexniakatefthinsis.blogspot.com/2010/05/blog-post_07.html 

Σχετικές αναρτήσεις

Γιάννης Ρίτσος - «Ο Επαναστάτης» [Ποίημα & Video]

Γ. Ρίτσος – Οἱ νεκροὶ κ᾽ ἐμεῖς

Γ. Ρίτσος – Οἱ νεκροὶ κ᾽ ἐμεῖς

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Νοεμβρίου 17, 2011

Σήμερα 17 Νοεμβρίου, επέτειος της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1973, αλλά – λίγο βιαστικά – θα πάω λίγα ακόμη χρόνια πιο πίσω τότε που ο Γ. Ρίτσος έγραφε σε κατ’ οίκον περιορισμό, στο Καρλόβασι της Σάμου, το ολιγόστιχο ποίημα με τίτλο «Οἱ νεκροὶ κ᾽ ἐμεῖς» από την τριπλή ποιητική συλλογή «Πέτρες, Επαναλήψεις, Κιγκλίδωμα». Μια συλλογή έκφρασης πικρίας, μια καταγγελία κατά του καθεστώτος, που και για αυτό τον λόγο εκδόθηκε πρώτη φορά μονάχα στην Γαλλία.  

ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ Κ᾽ ΕΜΕΙΣ

Τοὺς πεθαμένους τοὺς βαλσάμωσαν. Κάθε τόσο τοὺς ἄλλαζαν ροῦχα.
Τοὺς ἔβγαζαν περίπατο μὲ τὶς καρότσες ὣς τὰ κρεοπωλεῖα,
ὣς τὸ φουρνάρικο καὶ τὸ ταχυδρομεῖο. Τοὺς γύριζαν πίσω τὸ δείλι.
Τοὺς συνηθίσαμε. Πολλὲς φορὲς τοὺς χαιρετούσαμε. Δὲν ξέραμε, ἀλήθεια,
ποιοί ᾽ταν οἱ πεθαμένοι, αὐτοὶ ἢ ἐμεῖς; Ἐκεῖνο ποὺ μᾶς πείραζε μόνο
εἴτανε τ᾽ ἄκαμπτα, ἀρυτίδωτα παπούτσια τους, καὶ τ᾽ ὅτι, μιὰ μέρα,
εἴδαμε σπόρους καὶ πορτοκαλόφλουδες πάνω στὰ γόνατά τους.
Ἀπὸ τότε,
ὅταν τοὺς βγάζουν τὸ μεσιμεράκι βόλτα, δὲ γυρίζουμε διόλου νὰ δοῦμε.

 31.Ι. 69

Νεκροί που τους βαλσάμωσαν και τους άλλαξαν τα ρούχα…Πόσοι να είναι άραγε; Πόσους νεκρούς βλέπουμε και σήμερα πουτους φόρεσαν αυτά τα αρυτίδωτα παπούτσια; Πόσους νεκρούς περιφέρουν με τα σημάδια της απληστίας και τις χειραγώγησης στα γόνατά τους; Πόσες τίμιες ιδέες και πόσα συνθήματα και αυτά βαλσαμώθηκαν και πλέον δεν ξέρουμε μήτε αν οι «πεθαμένοι» τελικά είμαστε εμείς;

Κάθε επέτειος μια ευκαιρία για εμάς να θυμηθούμε τους αληθινούς νεκρούς ως ζωντανούς, μα και μια ευκαιρία ακόμη για να βγάλουνε άλλη μια φορά περίπατο τα ταριχευμένα και αλλοτριωμένα άψυχα πτώματά τους, με τον κίνδυνο να τα χαιρετήσουμε ξανά χωρίς να προσέξουμε τους «σπόρους» και τις «πορτοκαλόφλουδες» στα γόνατά τους…

α.α.

Επίσης από την ίδια συλλογή:
Ύσταστος Οβολός
Με αυτές τις πέτρες

Γαλλικές γελοιογραφίες για την κρίση…

Γαλλικές γελοιογραφίες για την κρίση…

Αναρτήθηκε από τον/την exomatiakaivlepo στο Νοεμβρίου 17, 2011

Άντε Παπανδρέου πιο γρήγορα το συρτάκι να πάρεις κανένα ευρώ..

Κι άλλο δεν φτάνει…

http://exomatiakaivlepo.blogspot.com/2011/11/blog-post_1834.html

Κωστής Παλαμάς – Παιδί το περιβόλι μου…

Κωστής Παλαμάς – Παιδί το περιβόλι μου…

Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
όπως το βρεις κι’ όπως το δεις να μη το παρατήσεις.

Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,
και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτηνε τη γη του,
κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,
και να του φέρεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας.

Κι άν αγαπάς τ’ ανθρώπινα κι’ όσα άρρωστα δεν είναι,
ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,
και τη ζωντάνια σπείρε του μ’ όσα γερά, δροσάτα.

Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής!..

Κι αν είναι
κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί ωργισμένοι,
κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα,
για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια,
μη φοβηθείς το χαλασμό!.. Φωτιά ! Τσεκούρι !Τράβα !,
ξεσπέρμεψέ το , χέρσωσε το περιβόλι, κόφ’ το,
και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα,
για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα,
π’όλο την περιμένουμε, κι όλο κινάει για νάρθη,
κι όλο συντρίμμι χάνεται στο περάσμα των κύκλων!..

Και ανεκδοτάκια σόκιν… σαν την συγκυβέρνηση!

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Νοεμβρίου 15, 2011

Ο σύζυγος: Ρε γυναίκα, τώρα που πεθαίνω πες μου την αλήθεια, ήμουν ο μοναδικός άντρας στην ζωή σου; Έλα πες μου την αλήθεια να μην πάω μ’ αυτή την απορία στον άλλο κόσμο; 
Η σύζυγος: Ναι, κι αν δεν πεθάνεις;!

- Κύριε Μπάμπη μου, ζητώ το χέρι της κόρης σας. 
- Γιατί, δεν κατάλαβα, εσύ δεν έχεις χέρι; 
- Έχω, κύριε Μπάμπη, αλλά έχω βαρεθεί πια με το δικό μου χέρι!

Γυναίκα: Αγάπη μου; Κοιμάσαι με άλλες γυναίκες; 
Ανδρας: Όχι αγάπη μου, μόνο μαζί σου. Με τις άλλες μένω ξύπνιος όλο το βράδυ!  

-Ποιά η διαφορά ανάμεσα σε ανύπαντρο άντρα και σε ανύπαντρη γυναίκα 35 χρονών; 
-Η γυναίκα θέλει να κάνει μωρά και ο άντρας θέλει να βγαίνει με μωρά!

 Το δίλημμα ενός παντρεμένου: 
Να βγω έξω για να βλέπω αυτό που δεν μπορώ να πηδήξω ή να μείνω μέσα για να πηδήξω αυτό που δεν μπορώ να βλέπω;

Τι διαφορά έχει κάποιος που πέφτει από τον 10ο όροφο μιας πολυκατοικίας με αυτόν που πέφτει από το κρεβάτι του; 
Ο πρώτος κάνει: Αααααααααα! Μπαμ!!! 
Ενώ ο δεύτερος: Μπαμ!!! Αααααααααα!

Το σεξ ήταν τόσο καλό, που μετά και οι γείτονες άναψαν τσιγάρο.