Εντυπωσιάζομαι με τη συζήτηση μεταξύ αναγνωστών που λαμβάνει χώρα για τους Σκώτους και τη Σκωτία.
(Αφού διορθώσαμε τους Σάξονες, που πρέπει να τους γράφουμε με -ο- είτε έχουμε απλοποίηση είτε όχι, αφού το λατινικό -o- είναι βραχύ, τι θα κάνουμε με τους Σκώτους / Σκότους και τη Σκωτία / Σκοτία;
Οι απλοποιητές έχουν Σκοτία - Σκότος - Σκοτσέζος (Μείζον), σκοτσέζικος (ΛΚΝ), Σκοτσέζος - Σκοτσέζα - σκοτσέζικος (ΝΕΛ).
Τα λεξικά του Κέντρου Λεξικογραφίας προτιμούν τις γραφές με -ω- αν και αναφέρουν και τις απλοποιημένες. Το -ω- αποδίδει κάποιο μακρό -o- της λατινικής και με -ω- το ξέραμε όλα αυτά τα χρόνια. Γιατί; Γιατί εμείς το πήραμε καθυστερημένα, τότε που στα υστερολατινικά το -o- ήταν μακρό. Όταν το πήραν οι Άγγλοι, ήταν βραχύ στα λατινικά (Scotti), και οι Άγγλοι έγραφαν Scott~. Ακόμα και στον Τσόσερ (Τσώσερ, αν προτιμάτε) ήταν Scottes. Εμείς όμως μεταγράψαμε πολύ αργότερα, από Scōtus.
Στο etymonline:
Scot O.E. Scottas (pl.) "inhabitants of Ireland, Irishmen," from L.L. Scotti (c.400), of uncertain origin, perhaps from Celtic (but answering to no known tribal name; Ir. Scots appears to be a Latin borrowing). The name followed the Irish tribe which invaded Scotland after the Romans withdrew from Britain in 423 C.E., and after the time of Alfred the Great the O.E. word described Irish who had settled in the northwest of Britain.
OED:
[OE. *Scot, pl. Scottas, ad. late L. Scottus; first in writers of c 400. Late Latin had a variant Scōtus (cf. med.Gr. Σκῶτος), which became the usual form in med.L. A third form, Scŏtus, may perh. be inferred from the ON. Skotar pl., though the examples of it in med. Latin verse are prob. mere mistakes. [...] ]
Δυστυχώς, προτιμούν κάποιοι τη γραφή Σκωτσέζος για λόγους ομοιομορφίας, αν και προέρχεται από ιταλικό scozzese.
Προφανώς ανήκει στις περιπτώσεις «Κάνε ό,τι σε φωτίσει ο μεγαλοδύναμος».)
Ήθελα να υπενθυμίσω τη ρήση του Σκώτου Στήβεν Ράνσιμαν (που τιμήθηκε με την ελληνική υπηκοότητα για το τεράστιο ιστορικό του έργο), του γνωστού βυζαντινολόγου που άφησε εποχή:
«Εμείς οι Κέλτες, είμαστε οι Έλληνες του Βορρά». όπου προσδιορίζει με σαφήνεια την προέλευση των σημερινών Σκώτων –κάτι θα ήξερα ο χριστιανός, ιστορικός ήταν.
Νομίζω ότι οι Σκώτοι αξίζουν καλύτερη μεταχείριση (όπως και οι Ιρλανδοί), και ότι το αίτημα τους για ανεξαρτησία να μη είναι μόνο πετρέλαιο, ουίσκι και τα μεθύσια τους.Συμφώνια με μια πηγή Armies and Enemies of Imperial Rome ο όρος σκώτος προέρχεται από ενα ιρλανδικό ρήμα το οποίο αποδιδέται ως "λεηλατώ" "to plunder" καθώς οι πρώτοι σκώτοι ηρθάν στην Μ. Βρετάνια αρχικα για να λεηλατήσουν τις περίοχες που είχαν μείνει αφύλακτες μετά την αποσύρση των Ρωμαίων το 407/410 μ.χ. και οι οποίοι αφού δημιουργήσαν ενα βασιλείο στα δυτικό τμήμα της σημερίνης Σκώτιας (Dal Riada)εκμεταλεύτηκαν τόσο τις επιδρόμες των Βίκιγκ οσο και το γεγονός ότι στους Πίκτες η βασιλεία μεταβιβάζονταν μεσω της οικογένειας της μητέρας και όχι του πατέρα ωστε ως αποτέλεσμα με τον Keneth Mc Alpin (Σκώτο από μητέρα, μέλους της βασιλικής οικογένειας των Πικτών απο την μητέρα του) οι Σκώτοι να φτιάξουν ένα ενναίο βασίλειο και σταδιακά να αφομοιώσουν τους Πικτές (ειρηνικά ή μη συμφώνα με ΄ένα μύθο)
Μια γριούλα πέρασε…
M.ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ said